http://www.abisso.gr/ en-us Nucleus CMS v3.22 © Weblog http://backend.userland.com/rss http://www.abisso.gr//nucleus/nucleus2.gif http://www.abisso.gr/ http://www.abisso.gr/index.php?itemid=206

Γίντις είναι η δυτικογερμανική γλώσσα με εβραϊκά και σλαβικά στοιχεία. Είναι μια γλώσσα γερμανογενής, πολύ κοντά στη σύγχρονη γερμανική, μα όχι ίδια. Στην ουσία, η γίντις προήλθε από τα μέσα γερμανικά, το Mittelhochdeutsch. Σήμερα γίντις μιλούν τρία εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως Εβραίοι. Πριν το ολοκαύτωμα των Εβραίων, η γλώσσα ομιλείτο από 12 εκατομμύρια νοματαίους. Τη σήμερον, είναι μια γλώσσα που μιλάν κυρίως οι ηλικιωμένοι. Τα χρόνια του Μεσαίωνα, στις περιοχές που ζούσαν οι Γερμανοί, οι Εβραίοι μιλούσαν γερμανικά, αλλά τα έγραφαν με ένα προσαρμοσμένο εβραϊκό αλφάβητο. Επίσης στα γερμανικά τους είχαν πολλά στοιχεία εβραϊκά και αραμαϊκά. Μετά τους διωγμούς Εβραίων του 13ου αιώνα και την πανούκλα του 1348, έχουμε κίνηση εβραϊκών πληθυσμών από την σημερινή Γερμανία, προς την Πολωνία και τη Λιθουανία. Έτσι, θα εξελιχθούν δύο ειδών γίντις: Αυτών που έμειναν στις Γερμανόφωνες Περιοχές, που θα κρατήσουν ισχυρότερη την συγγένεια με τη γερμανική γλώσσα, και αυτών που πήγαν στην Ανατολική Ευρώπη, οι οποίοι επηρεάστηκαν αρκετά από τις σλαβικές γλώσσες. Έτσι, έχουμε τα Westjiddisch και Ostjiddisch. Toν 19ο αιώνα, που έρχεται η μεγάλη μετανάστευση στις ΗΠΑ, τα γίντις μπαίνουν δυναμικά στην καθημερινότητα πλάι στην αγγλική, πράγμα που θα διαμορφώσει και ειδικότερες ομάδες γίντις, με αγγλικές επιρροές.

Σήμερα, τα μέρη στα οποία ομιλείται η γίντις ως καθημερινή γλώσσα και μεταδίδεται από γενιά σε γενιά ακόμη, είναι η Νέα Υόρκη, η Αμβέρσα, το Λονδίνο, και η συνοικία Mea Shearim των Ιεροσολύμων. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, στη δεκαετία του 1920, η γίντις καταφέρνει να γίνει μια από τις επίσημες γλώσσες της Λευκορωσίας. πράγμα επαναστατικό, αν σκεφτεί κανείς τον έντονο αντισημιτισμό της Τσαρικής Ρωσίας. Η εκδίκηση των κομουνιστών, που στις τάξεις τους είχαν ουκ ολίγους Εβραίους. Στα 1925, μετά την έκρηξη της εβραϊκής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα, ιδρύεται στο Βερολίνο μακαι στο Βίλνιους, Ιουδαϊκό Επιστημονικό Ινστιτούτο, με δυνατότητα σπουδών πάνω στην ευρωπαϊκή εβραϊκή κουλτούρα. Στα χρόνια της ΕΣΣΔ, και κυρίως τη δεκαετία του '20, η εβραϊκή μειονότητα καταφέρνει πολλές κατακτήσεις, όπως καθιέρωση των γίντις ως επίσημη γλώσσα εκεί που κατοικούν οι Ιουδαίοι. Κατακτήσεις που θα αλλάξουν με τους σταλινικούς διωγμούς κατά των Εβραίων. Παρά τα ταξίδια των πληθυσμών και τις αμέτρητες επιρροές που έχουν τα γίντις -τα κατά τόπους διάφορα γίντις- από έναν σωρό γλώσσες, η συγγένεια με τα γερμανικά είναι ολοφάνερη, και ένας καλός γνώστης της γερμανικής, καταλαβαίνει πολύ καλά έναν Εβραίο.
Ο όρος Jiddisch είναι πολύ καινούργιος, μόλις του 1920. Παλαιότερα τη γλώσσα τη λέγανε Judendeutsch, Judisches Deutsch, και Jargon για το Ostjiddisch. Η λέξη ήρθε από τους Εβραίους που μετανάστευσαν από την Ανατολική Ευρώπη στην Αγγλία, και έλεγαν τη γλώσσα τους Jidisch -με ένα N, και με I επειδή συνήθιζαν να προφέρουν το γερμανικό UE ως I, δηλαδή είναι ένα προϊόν της ιδιαίτερης προφοράς των Εβραίων η λέξη- όπου έγινε Yiddisch κι επέστρεψε στα γερμανικά ως Jiddisch. Η λέξη Yiddisch πρωτοχρησιμοποιείται στο γραπτό λόγο στο μυθιστόρημα "Τα παιδιά του Gibeon" του Walter Besant, και το 1889 κυκλοφορεί στην Αμερική το πρώτο λεξικό γίντις, και η πρώτη ιστορία της γίντις λογοτεχνίας. Λέγεται ότι προσετέθη στην Αγγλία, το δεύτερο D στη λέξη Jidisch για να προφέρεται κοντό το Ι και να μην κινδυνεύει να προφέρεται σαν ΑΙ. Στη σημερινή γερμανική γλώσσα υπάρχουν 1.000 γιντισμοί. Η γίντις γράφεται στην ευρωπαϊκή της εκδοχή, βάσει της αγγλικής κι όχι της γερμανικής γραφής. Δηλαδή, επίσημα το παχύ S γράφεται πλέον ως SH και όχι ως SCH. Πρόσφατα, συναντήθηκα με κάποιον Ισραηλινό, και δοκίμασα να συνεννοηθώ στα γίντις, και δεν πήγε καθόλου άσχημα το πείραμα. Παρ' ό,τι ζει σε μέρος που κανείς νέος δεν μιλά πλέον τη γλώσσα, μια χαρά καταλαβαινόμασταν.
Σημαντικός λογοτέχνης της γίντις γλώσσας είναι η Glikl Βas Judah Leib. Γεννήθηκε το 1646 και πέθανε το 1724. Ήταν κόρη μιας πολύ ευκατάστατης εμπορικής εβραϊκής οικογένειας του Αμβούργου, - ο μπαμπάκας της ήταν έμπορος διαμαντιών, ο κακομοίρης, ψοφολογούσαν. Αλλά κι η Glikl δεν ήταν καμιά ανεπρόκοπη χαραμοφάησσα, ωσάν τις σημερινές Ελληνίδες, που ή για δημόσιο παν, ή να βρουν τον μαλάκα, ή να κάνουν τσιμπούκια σε μάνατζερ ναυτιλιακής για 600 ευρά μηνιαίως, ήταν τσαούσω. Παντρεύτηκε έναν έμπορο σαν ήταν 15 χρονών, έμεινε 14 φορές έγκυος και γέννησε 12 παιδιά. Στην πανούκλα του 1664, αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από το Αμβούργο, και να πάει στα πεθερικά της στο Haleln της Κάτω Σαξονίας. To 1689 χάνει τον αντρούλη τση και συνεχίζει μονάχη το εμπόριο χρυσού και κοσμημάτων, που αυτός έκανε όσο ζούσε. Φυσικά, τόσα χρόνια, δεν καθόταν σπίτι, αλλά βοηθούσε στις επιχειρήσεις της οικογένειας. Πολύ σύντομα, η χήρα, έγινε η γνωστότερη και πιο επιτυχημένη έμπορος γυναίκα της Ευρώπης. Το 1700 παντρεύεται έναν τραπεζίτη, που όμως θα φαλιρίσει και θα καταλήξουν όλοι πάμφτωχοι. Πέθανε σε ελεεινή κατάσταση, στο σπίτι της κόρης της. Η γυναίκα αυτή έγραψε τα απομνημονεύματά της, την ζωή της.
Τα απομνημονεύματα της Bas Judah Leib είναι το πρώτο αξιόλογο γραπτό μνημείο με λογοτεχνική αξία, στα γίντις. Αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο μελέτης της ιστορίας της γλώσσας, αλλά και του πολιτισμού των Εβραίων της Γερμανίας. Το 1910, το βιβλίο της θα μεταφραστεί και στα γερμανικά, από την ομοσπονδία γυναικών Εβραίων της Γερμανίας. Μια άλλη μορφή της ιουδαϊκής λογοτεχνίας, είναι ο Mendele Moicher Sforim. Γεννήθηκε το 1835 στο Μινσκ, και πέθανε στα 1917 στην Οδησσό. Ο Moicher Sforim δεν έγραψε μόνο στα γίντις, αλλά και στα εβραϊκά. Ο συγγραφέας αυτός ήταν στην κυριολεξία περιπλανώμενος Ιουδαίος. Αφού έχασε τον πατέρα του στα 13 του, έφυγε από τον τόπο που γεννήθηκε, για να πάει να σπουδάσει στη Λιθουανία, να πάει μετά σε διάφορα μέρη, ώσπου να καταλήξει στην Οντέσσα. Στα μυθιστορήματα του Moicher Sforim, υπάρχει τρομερό χιούμορ και καυστικότητα, σε βάρος της γκετοποιημένης εβραϊκής κοινωνίας. Σατιρίζει τη ράτσα του ανελέητα, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται και πόσο την αγαπά. Στα νιάτα του είναι ένας δυναμικός ορθολογιστής, διαφωτιστής, και στο τέλος της ζωής σιωνιστής. Η προσφορά του στη λογοτεχνία είναι σημαντική. Η γραφή του είναι κωμική, αλλά ταυτόχρονα πολύ ρεαλιστική.
Μια άλλη μορφή που έγραψε στα γίντις, ήταν ο αναρχικός και ποιητής, Δαυίδ Edelstadt. Γεννήθηκε το 1866 στη Ρουσσία και πέθανε στην Αμερική, στο Κολοράντο, το 1892. Συμμετείχε στην πρώτη εβραϊκή αναρχική ομάδα της Νέας Υόρκης. Έγραψε ποιήματα, και πολιτικά άρθρα. Αρρώστησε και πέθανε νέος, μόλις 26 χρόνων. Ο Scholem Alejchem, ο γνωστός σε όλους Εβραίος λογοτέχνης, που το όνομά του θα πει στην εβραϊκή, "Ειρήνη μαζί σας" γεννήθηκε ως Schalom Yakov Rabinowitsch, το 1859, κοντά στο Κίεβο της Ουκρανίας, και απεβίωσε το 1916 στο Jew York, όπως λένε τη Νέα Υόρκη, λόγω της ισχυρής εβραϊκής της κοινότητας. Ο Alejchem είναι ένας πολύ σημαντικός συγγραφέας της γίντις λογοτεχνίας. Έγραψε παιδικά βιβλία, έγραψε για τη μετανάστευση των Ρωσσοεβραίων στην Αμερική, έγραψε για την ζωή των ομοθρήσκων του στην Τσαρική Ρουσία, και έτσι γνώρισε στο αμερικάνικο αναγνωστικό κοινό, το είδος αυτό των Εβραίων, που ήρθαν από την Ρωσία. Δική του ιστορία είναι η περίφημη του Tewje του γαλατά, που θα γίνει το μιούζικαλ, "Ο βιολιστής στη στέγη". Ο ίδιος βίωσε γερά τον ξεριζωμό, αφού αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα του λόγω πογκρόμ, να πάει στην Οδησσό, να την αφήσει και να πάει στην Ελβετία, και τελικά να φύγει πάλι προς Νέα Υόρκη, όπου και ξεψύχησε.

Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα
]]> Πολιτισμός http://www.abisso.gr/index.php?itemid=206 Wed, 28 Nov 2007 19:59:36 +0200 http://www.abisso.gr/index.php?itemid=205

Ο "παραλίγο μεγάλος" της ελληνικής ιστορίας

Στην ιστορία υπάρχουν εκείνοι που χαρακτηρίστηκαν "μεγάλοι" για τα σπουδαία κατορθώματά τους, για τις εντυπωσιακές κατακτήσεις, για την καθολική αποδοχή τους στην εποχή που έζησαν και έδρασαν. Και υπάρχουν και οι "παραλίγο μεγάλοι", εκείνοι που έφτασαν κοντά στο να γίνουν μεγάλοι, αλλά λόγω μιας (περισσότερο ή λιγότερο σημαντικής) λεπτομέρειας δεν τα κατάφεραν.
Ο γιος του Κλεινία, Αλκιβιάδης, ανήκει σαφώς στη δεύτερη κατηγορία, αν και βάσει της επίδρασής του στην εποχή που έζησε, έφθασε πολύ κοντά στο να περάσει στο πάνθεον των "μεγάλων" της ιστορίας.
Ως χαρακτηριστικό δείγμα "διάνοιας δίχως αρχές" ο Αλκιβιάδης χαρακτηρίστηκε πάνω απ' όλα για τις ικανότητές του, τη διορατικότητα, την ευφυΐα, αλλά και τον άκρατο αμοραλισμό του και τυχοδιωκτισμό του. Όταν εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή της Αθήνας, όλοι κατάλαβαν ότι ο διάδοχος του Περικλή είχε βρεθεί. Αντίθετα όμως με τον συγγενή του (ήταν ξάδελφος της μητέρας του, της Δεινομάχης) σπουδαίο Αθηναίο πολιτικό, ο Αλκιβιάδης δεν χαρακτηριζόταν ούτε από σύνεση, ούτε από μετριοπάθεια αλλά και από πολύ πιο χαλαρή πίστη στην πατρίδα του και στα ιδανικά που αυτή αντιπροσώπευε. Οπότε αν και σε επίπεδο ικανοτήτων και ευφυΐας ο Αλκιβιάδης ήταν ίσως ανώτερος του Περικλή, όχι μόνο δεν ωφέλησε την πατρίδα του στο μέτρο που την ωφέλησε ο θείος του, αλλά επί της ουσίας σηματοδότησε την πορεία της προς την παρακμή.

Μια ταραχώδης ζωή

Το πρώτο γεγονός που σημάδεψε την ζωή του, ήταν ο θάνατος του πατέρα του στην μάχη της Κορώνειας (447 π.Χ.), μόλις τρία χρόνια μετά τη γέννηση του Αλκιβιάδη. Η μητέρα του και ο ανήλικος υιός, έγιναν προστατευόμενοι του ξαδέλφου της, του διάσημου πολιτικού και ηγέτη της Αθήνας Περικλή, τέκνου της περίφημης οικογένειας των Αλκμαιονιδών, ενός αριστοκρατικού οίκου που για αιώνες κυριαρχούσε στα πολιτικά πράγματα της Αθήνας. Ο δεύτερος προστάτης του Αλκιβιάδη ήταν ο αδελφός του Περικλή, Αρείφων.
Καθώς η οικογένεια της μητέρας του ήταν πλούσια και ισχυρή, ο μικρός Αλκιβιάδης έλαβε μιας πρώτης τάξεως εκπαίδευση, ενώ μεταξύ των δασκάλων του, τόσο στην παιδική του ηλικία όσο και στην εφηβεία του, ήταν μερικοί από τους διασημότερους φιλόσοφους και παιδαγωγούς της εποχής του.
Αν και ο Αλκιβιάδης ήταν εν πολλοίς ένας τυπικός Αθηναίος, που προσωποποιούσε όλα τα θετικά (ευρύτητα πνεύματος, ευφυΐα, κοσμοπολιτισμό, δημοκρατικές ευαισθησίες, οξύνοια) και τα αρνητικά (υπέρμετρος εγωισμός, έπαρση, αλαζονεία) χαρακτηριστικά που απέδιδαν οι υπόλοιποι Έλληνες στους Αθηναίους, η οικογένεια του είχε στενές σχέσεις με την Σπάρτη. Μάλιστα, ο Αλκιβιάδης έλαβε και μία πιο "ήπια" μορφή της σπαρτιατικής "Αγωγής" ως εκπαίδευση. Η τροφός του ήταν μία Σπαρτιάτισσα, η Αμύκλα.
Καθώς μεγάλωνε ο Αλκιβιάδης απέκτησε δύο από τα χαρακτηριστικά για τα οποία είχε γίνει θρύλος ήδη στην εποχή του: το φυσικό του κάλλος και την απέραντη αλαζονεία του.
Όσον αφορά στην ευμορφία του, οι βιογράφοι του δεν φείδονται χαρακτηρισμών. Ο Πλούταρχος στον βίο του Αλκιβιάδη παρατηρεί "όσον αφορά στο κάλλος του Αλκιβιάδη, δεν είναι ανάγκη να πούμε τίποτε άλλο, πέραν του ότι ήταν εξίσου εκπληκτικό όταν ήταν παιδί, έφηβος και άνδρας". Το δεύτερο χαρακτηριστικό του προκαλούσε ένα κράμα αποστροφής και έλξης στους Αθηναίους της εποχής, που αφενός έλκονταν από τις ισχυρές προσωπικότητες (και η αλαζονεία είναι μερικές φορές ένδειξη τέτοιας) αλλά ταυτόχρονα προκαλούν το δημόσιο αίσθημα με τις ενέργειές τους. Για τον Αλκιβιάδη μια σειρά από ιστορίες τον φέρουν να είναι ένας ιδιαίτερα αλαζόνας και κακότροπος άνθρωπος, που μάλιστα ως νέος ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου έναν δούλο (παραδίδεται από τον Αντιφόντα) χτυπώντας τον με ένα ραβδί.
Χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Αλκιβιάδη είναι δύο περιστατικά που αναφέρει ο Πλούταρχος. Στο πρώτο στην παιδική του ηλικία ο Αλκιβιάδης βρισκόταν στην παλαίστρα και πάλευε με έναν συνομήλικό του. Όταν ο αντίπαλός του τον είχε φέρει σε δύσκολη θέση, αντί να παραιτηθεί, ο Αλκιβιάδης άρχισε να τον δαγκώνει! Στην παρατήρησή του "δαγκώνεις Αλκιβιάδη, σα γυναίκα", αυτός απάντησε με ετοιμότητα, "όχι, σαν λιοντάρι". Το δεύτερο περιστατικό είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικό: ο Αλκιβιάδης έπαιζε κότσια μαζί με κάποια άλλα παιδιά σε έναν στενό δρόμο και ενώ ετοιμαζόταν να ρίξει με τη σειρά του, ένα φορτωμένο κάρο προσπάθησε να περάσει, εμποδίζοντάς τον να παίξει. Ο Αλκιβιάδης φώναξε στον οδηγό να σταματήσει, μέχρι να τελειώσει την ριξιά του και όταν αυτός έδειξε να τον αγνοεί, σηκώθηκε πάνω και πήγε και στάθηκε μπροστά στο κάρο, εμποδίζοντάς το να περάσει.
Μεγαλώνοντας, ο Αλκιβιάδης εξελίχτηκε - ήδη από την εφηβεία του - σε μία μόνιμη πηγή σκανδάλων, που αποτελούσαν αγαπημένο θέμα συζήτησης των κατώτερων τάξεων της Αθήνας του δεύτερου μισού του 5ου αιώνα. Πέρα πάντως από την άστατη συμπεριφορά του, ο Αλκιβιάδης ήδη στην ηλικία των 18 ετών (το 432 π.Χ.) είχε την πρώτη του πολεμική εμπειρία, λαμβάνοντας μέρος στη μάχη της Ποτίδαιας. Εκεί βρέθηκε να πολεμάει στην αθηναϊκή φάλαγγα στο πλάι του μεγάλου φιλόσοφου Σωκράτη, ο οποίος μάλιστα του έσωσε τη ζωή. Από εκείνη τη μέρα μια στενή φιλική σχέση αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο ανδρών, μια σχέση που παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα δεν είχε καμία σεξουαλική πλευρά - έστω κι επειδή (σύμφωνα με κάποιες αρχαίες πηγές) ο Σωκράτης, παρά την εκτίμησή του για τον Αλκιβιάδη, "αρνούταν να ενδώσει στην νεανική του ευμορφία και ρώμη". Μόλις 8 χρόνια αργότερα σε μια άλλη μάχη, στο Δήλιο, ο Σωκράτης και ο Αλκιβιάδης βρέθηκαν πλάι-πλάι στην οπλιτική φάλαγγα και αυτή τη φορά ήταν η σειρά του νεαρού προστατευόμενου να σώσει τη ζωή του μεσήλικα φιλόσοφου. Η άστατη σεξουαλική ζωή του Αλκιβιάδη δεν τον εμπόδισε να παντρευτεί την κόρη ενός πλούσιου Αθηναίου, την Ιππαρέτη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Η Ιππαρέτη προσπάθησε επανειλημμένα να τον χωρίσει, αγανακτισμένη από τις πάμπολλες απιστίες του.
Καθώς ο Αλκιβιάδης περνούσε στο δεύτερο μισό της τρίτης δεκαετίας της ζωής του, είχε γίνει γνωστός ως ο πλέον έκλυτος και ακόλαστος Αθηναίος, αλλά ταυτόχρονα και ένας από τους γοητευτικότερους και δημοφιλείς. Ίσως η ζωή του "κακού παιδιού" της Αθήνας να μην τον γέμιζε πλέον, όταν αποφάσισε να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική - κάτι που ήταν άλλωστε και οικογενειακή παράδοση.
Τοποθετούμενος, παρά την αριστοκρατική του καταγωγή, στην παράταξη των δημοκρατικών και μάλιστα στην ριζοσπαστική τους πτέρυγα, ο Αλκιβιάδης ήδη από τις πρώτες του εμφανίσεις στην Εκκλησία του Δήμου άρχισε να δημιουργεί μία πραγματική ακολουθία από οπαδούς, αλλά και να κάνει εχθρούς με ρυθμό και συχνότητα που κανείς άλλος δεν είχε πετύχει. Οι ομιλίες του, παρά το ότι δυσχεραίνονταν από ένα τραύλισμα, ήταν θυελλώδεις και συνέπαιρναν τους Αθηναίους, των οποίων έγινε γρήγορα το "αγαπημένο παιδί".
Ο Αλκιβιάδης περίμενε για την "μεγάλη ευκαιρία" για να αναρριχηθεί στα ύπατα αξιώματα της Πολιτείας και να κορέσει την απύθμενη φιλοδοξία του και αυτή δεν άργησε να έλθει: η λεγόμενη Ειρήνη του Νικία, που συνάφθηκε μεταξύ των Αθηναίων και των Σπαρτιατών, προκάλεσε ανάμικτα συναισθήματα στον αθηναϊκό Δήμο, που θεωρούσε ότι κακώς επιδιώχθηκε συμβιβασμός με τους Λάκωνες, όταν θα ήταν δυνατό να νικηθούν. Ο Αλκιβιάδης συνέλαβε τα μηνύματα των καιρών και έγινε ακόμη πιο ακραίος, υποδαυλίζοντας την δυσαρέσκεια του Δήμου και επιδιώκοντας να αναληφθεί αποφασιστική δράση κατά των Σπαρτιατών. Ο στόχος του ήταν, φυσικά, να ηγηθεί αυτός των σχετικών προσπαθειών, κερδίζοντας για τον εαυτό του δόξα και φήμη.
Ο Αλκιβιάδης χρησιμοποίησε την θρυλική ευγλωττία του για να πείσει μια αντιπροσωπεία Σπαρτιατών πρέσβεων να παραδεχτούν ενώπιον του αθηναϊκού Δήμου ότι δεν είχαν την έγκριση της Σπάρτης για να διαπραγματευτούν κάποια συνθήκη, κάτι που εκμεταλλεύτηκε στην συνέχεια ξεδιάντροπα για να τους γελοιοποιήσει και να στρέψει τον Δήμο εναντίον τους! Οι Σπαρτιάτες που τον είχαν εμπιστευτεί αφελώς, βρέθηκαν σε δεινή θέση και ο Δήμος αντάμειψε τον Αλκιβιάδη που... είχε ξεσκεπάσει τους διπρόσωπους Λακεδαιμόνιους με το αξίωμα του στρατηγού! Από τη θέση αυτή ο πανέξυπνος Αθηναίος ξεκίνησε ένα φιλόδοξο σχέδιο για να κερδίσει η Αθήνα τη διαμάχη με τη Σπάρτη, τη δημιουργία ενός ισχυρού αντιλακωνικού μετώπου μέσα στην ίδια την Πελοπόννησο. Το σχέδιο ως σύλληψη ήταν ιδιοφυές, αλλά πρακτικά ζητήματα επηρέασαν την εφαρμογή του ενώ η σπαρτιατική ισχύς στα όπλα έβαλε ταφόπλακα στο σχέδιο αυτό, μετά την ήττα της νεόκοπης συμμαχίας στη μάχη της Μαντινείας.
Παρά την αποτυχία ο Αλκιβιάδης συνέχισε να παίζει καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Αθήνας, αποκρούοντας μάλιστα μία καλοστημένη προσπάθεια του αντίπαλού του Υπέρβολου να πετύχει τον εξοστρακισμό του. Αν και δεν ήταν πλέον κυρίαρχος των εξελίξεων, περίμενε τη μεγάλη ευκαιρία για να βάλει σε εφαρμογή τα φιλόδοξα σχέδιά του. Και η ευκαιρία αυτή ήλθε όταν μια αντιπροσωπεία από την σικελική πόλη της Εγέστας, έφθασε στην Αθήνα και ζήτησε την βοήθεια του Δήμου στην αντιμετώπιση της απειλής που αποτελούσε ο Σελινούντας.
Ο Αλκιβιάδης υποστήριξε με θέρμη την αίτηση των Εγεσταίων για βοήθεια, διαβλέποντας μία μοναδική ευκαιρία για να πετύχει η Αθήνα να γίνει η κυρίαρχη της Σικελίας. Και τις προηγούμενες δεκαετίες οι Αθηναίοι είχαν επιχειρήσει κάτι τέτοιο, αλλά η ομοθυμία των κατοίκων του νησιού στην απόκρουσή των βλέψεών τους, δεν τους επέτρεπε κάτι τέτοιο. Ωστόσο η πρόσκληση των Εγεσταίων ήταν μια μοναδική ευκαιρία και ο Αλκιβιάδης ήταν αρκετά ευφυής για να αντιληφθεί ότι η κυριαρχία της Σικελίας θα επέτρεπε στους Αθηναίους όχι μόνο να κερδίσουν τον πόλεμο ενάντια στη Σπάρτη, αλλά και να επεκτείνουν την αυτοκρατορία τους σε ολόκληρη τη μεσογειακή λεκάνη!
Ήταν ένα μεγαλεπήβολο όραμα, αντάξιο ενός οραματιστή ηγέτη - ή ενός αθεράπευτου αιθεροβάμονα αμοραλιστή. Μάλλον προς το πρώτο κλίνει όποιος διαβάζει τα λόγια που βάζει ο Θουκυδίδης στο στόμα του Αλκιβιάδη, σε μια μεταγενέστερη ομιλία του, όταν πλέον τα πράγματα είχαν αλλάξει - όπως και η πόλη στην οποία προσέφερε τις υπηρεσίες του:
"Πήγαμε στη Σικελία για να υποτάξουμε πρώτα απ' όλα τους Σικελιώτες και μετά τους Ιταλιώτες και εν συνεχεία να δοκιμάσουμε να κατακτήσουμε την ηγεμονία των Καρχηδονίων και την ίδια την Καρχηδόνα. Και αν τα κατορθώναμε όλα αυτά ή τουλάχιστον τα περισσότερα, τότε είχαμε σκοπό να επιτεθούμε στην Πελοπόννησο, μεταφέροντας από εκεί όλες τις ελληνικές δυνάμεις που θα είχαν προστεθεί στις δικές μας, στρατολογώντας πολλούς μισθοφόρους, Ίβηρες και άλλους, όσοι θεωρούνται από τους εκεί βάρβαρους οι καλύτεροι πολεμιστές και ναυπηγώντας πολυάριθμα πολεμικά εκτός από τα δικά μας, αφού η Ιταλία έχει άφθονη ξυλεία. Με αυτά θα είχαμε αποκλείσει την Πελοπόννησο από παντού και ταυτόχρονα θα κάναμε επιθέσεις με το πεζικό ενάντια στης πόλεις, είτε για να τις κυριεύσουμε με έφοδο είτε για να τις αποκλείσουμε με τείχος και έτσι εύκολα να κατακτήσουμε την Πελοπόννησο. Μετά θα κυριαρχούσαμε σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο".

ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΡΙΑΜΒΟ

Με μια εντυπωσιακή αρμάδα από 140 τριήρεις, που μετέφεραν 5.100 οπλίτες και 1.300 μισθοφόρους τοξότες και σφενδονήτες και τον Αλκιβιάδη επικεφαλής ως "στρατηγό-αυτοκράτορα" (μαζί με τον αντίπαλό του Νικία και τον ικανό στρατηγό Λάμαχο) οι προοπτικές για την επιτυχία των Αθηναίων στην Σικελική Εκστρατεία ήταν εξαιρετικές.
Ωστόσο η φιλόδοξη εκστρατεία υπονομεύτηκε εξ αρχής, καθώς πριν ακόμη ξεκινήσει η αρμάδα ξέσπασε το σκάνδαλο των ερμοκοπιδών, στο οποίο αναμίχθηκε το όνομα του Αλκιβιάδη. Οι αντίπαλοί του τον κατηγόρησαν ως έναν εκ των "Ερμοκοπιδών", όμως ο γιος του Κλεινία δεν ήταν εύκολο θύμα. Χρησιμοποιώντας την πειθώ και τις διασυνδέσεις του, κατόρθωσε να αναστρέψει το κλίμα και μάλιστα ζήτησε να δικαστεί άμεσα ώστε να καθαρίσει το όνομα του. Αν πήγαινε σε δίκη, κατά πάσα πιθανότητα θα αθωωνόταν. Η γοητεία που ασκούσε ο Αλκιβιάδης στην εκκλησία του Δήμου ήταν σχεδόν μεταφυσική και για να "επιβιώσει" μια κατηγορία της θυελλώδους αγόρευσης του μπροστά στους Αθηναίους θα έπρεπε να είναι θεμελιωμένη σε ατράνταχτα επιχειρήματα και στοιχεία.
Αυτή, βεβαίως, δεν ήταν. Έτσι, οι κατήγοροι πέτυχαν να αναβάλλουν την λήψη απόφασης, προφασιζόμενοι ότι δεν θα ήταν καλό ενώ γίνονται οι ετοιμασίες για τη μεγαλύτερη υπερπόντια εκστρατεία που είχαν αναλάβει ποτέ οι Αθηναίοι, να γίνει μια δίκη που θα δημιουργούσε προβλήματα συνοχής του Δήμου. Η δίκη αναβλήθηκε για μετά την επιστροφή του εκστρατευτικού σώματος, το οποίο αναχώρησε μέσα σε μία παλλαϊκή γιορτή, που όμοια της δεν είχε ξαναδεί η Αθήνα.
Όμως ήδη από την επομένη της αναχώρησης του Αλκιβιάδη, άρχισε να εξυφαίνεται ένας νέος ιστός συνωμοσίας από τους ολιγαρχικούς. Αφού απέτυχαν να τον συνδέσουν με την βεβήλωση των Ερμαϊκών Στηλών, τον κατηγόρησαν για βεβήλωση των Ελευσίνιων Μυστηρίων και για προσπάθεια να ανατρέψει τη Δημοκρατία και πείθοντας τον Δήμο για το έγκυρο των κατηγοριών τους, έστειλαν την ιερή τριήρη της πόλης, τη Σαλαμινία, να τον φέρει πίσω στην Αθήνα για να δικαστεί.
Αν και ο Αλκιβιάδης είχε συλλάβει ένα περίπλοκο σχέδιο, συνδυασμό πολιτικών και στρατιωτικών κινήσεων, για να πετύχει την υποταγή των Συρακουσών και στη συνέχεια ολόκληρης της Σικελίας, το σχέδιο δεν έμελλε να ευοδωθεί. Καθοδόν προς την Αθήνα ο Αλκιβιάδης, που ήταν βέβαιος ότι θα καταδικαζόταν σε θάνατο, απέδρασε και μετά από κάποιες περιπλανήσεις, έφθασε στην Σπάρτη. Είχε ήδη προλάβει να σαμποτάρει την προσπάθεια των Αθηναίων να καταλάβουν τη Μεσσήνη με τη βοήθεια των δημοκρατικών κατοίκων της πόλης. Πλέον οι Αθηναίοι είχαν έναν τρομερό αντίπαλο στην Σικελία: τον ίδιο τον εμπνευστή της εκστρατείας τους!

"ΠΡΟΔΟΣΙΑ" ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΚΑΜΨΗ

Το πόσο τρομερός αντίπαλος ήταν, φάνηκε ξεκάθαρα από την μετέπειτα πορεία των γεγονότων. Ο Αλκιβιάδης φτάνοντας στην Σπάρτη κατόρθωσε να πείσει τους εφόρους και τον Δάμο ότι θα ήταν προς το συμφέρον των Λακεδαιμονίων να στείλουν έναν ικανό στρατηγό επικεφαλής μιας - μικρής, έστω - δύναμης, για να συντονίσει τον αγώνα των αντι-αθηναϊκών δυνάμεων στην Σικελία. Παράλληλα, τους έδωσε την εξίσου πολύτιμη ιδέα της οχύρωσης της Δεκέλειας, ώστε να αποκτήσουν οι Σπαρτιάτες μία βάση μέσα στην ίδια την Αττική και να παρενοχλούν συνεχώς τους Αθηναίους από εκεί. Για να πείσει τους Σπαρτιάτες, χρησιμοποίησε και το λογύδριο που αναφέραμε παραπάνω και το οποίο αναφέρεται στις αθηναϊκές φιλοδοξίες - αν και ακριβέστερα θα ήταν αν ο Αλκιβιάδης είχε χρησιμοποιήσει πρώτο πρόσωπο, μια και αυτές φαίνεται να ήταν οι δικές του φιλοδοξίες.
Τώρα ο θυελλώδης ανιψιός του Περικλή είχε όμως μια άλλη φιλοδοξία: να κάνει το μεγαλύτερο δυνατό κακό στην πόλη του, που τόσο άστοργα του είχε φερθεί. Πέρα από τις εύστοχες συμβουλές του, που έφεραν την κατάρρευση των Αθηναίων στην Σικελία και την παταγώδη αποτυχία της μεγαλεπήβολης εκστρατείας, ο Αλκιβιάδης δεν παρέλειψε να δράσει υπέρ της Σπάρτης ακόμη πιο ενεργά: κατόρθωσε, επικεφαλής ενός σπαρτιατικού στολίσκου, να πείσει αρκετές ιωνικές πόλεις που ανήκαν στην αθηναϊκή συμμαχία, να αποσκιρτήσουν, ενώ συνέχισε να δίνει χρήσιμες συμβουλές στους εχθρούς της πόλης που τον γέννησε.
Παρέμενε βεβαίως πάντα ο έκλυτος και ασύστολος Αλκιβιάδης, με αποτέλεσμα ούτε και στην Σπάρτη να κατορθώσει να μακροημερεύσει. Ένα θυελλώδες ειδύλλιο του με την σύζυγο του ενός εκ των δύο βασιλέων της Σπάρτης Άγη, οδήγησε του Λακεδαίμονες στην άρση της εμπιστοσύνης τους προς το πρόσωπό του. Μάλιστα, πιθανότατα προσπάθησαν και να τον σκοτώσουν, αλλά ο ικανότατος Αλκιβιάδης τους ξέφυγε και βρήκε καταφύγιο στην αυλή του σατράπη Τισσαφέρνη.
Αλλάζοντας ξανά πλευρά, ο Αλκιβιάδης προσπάθησε και εν μέρει τα κατάφερε, να πείσει τον Τισσαφέρνη (που μέχρι τότε χρηματοδοτούσε αφειδώς τους Σπαρτιάτες) να σταματήσει να ενισχύει τους αντίπαλους της Αθήνας. Ο Αλκιβιάδης θεωρούσε ότι με τη βοήθεια του Τισσαφέρνη, θα μπορούσε να εξασφαλίσει την αμνήστευση του στην Αθήνα - όπου είχε καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο - και να αποκτήσει ξανά τη δύναμη που είχε στερηθεί.
Με τη δύναμη των λόγων του κατάφερε όχι μόνο να χειριστεί τον Τισσαφέρνη, αλλά και να προσεγγίσει τους Αθηναίους που βρισκόταν με το στόλο στη Σάμο, στους οποίους πρότεινε να τον επαναφέρουν στην Αθήνα, εγκαθιστώντας παράλληλα ένα "αριστοκρατικό" πολίτευμα ή μια "περιορισμένη" δημοκρατία στην πόλη. Τους υποσχέθηκε άφθονο χρυσάφι από τα θησαυροφυλάκια του Τισσαφέρνη και τον περσικό στόλο του Αιγαίου - 147 τριήρεις - αν πετύχαιναν την ανάκλησή του.
Παρά τις αντιδράσεις κάποιων Αθηναίων (πρωτοστατούντος του Φρύνιχου) ο Αλκιβιάδης κατόρθωσε να πετύχει να κερδίσει ξανά την εύνοια των συμπολιτών του, οι οποίοι βρισκόταν στα όρια της απελπισίας μετά την καταστροφή της Σικελίας και με ισχυρές δυνάμεις Πελοπονησίων να κατέχουν την Δεκέλεια. Ωστόσο απέτυχε να κερδίσει και την ενεργή υποστήριξη του Τισσαφέρνη, που προτίμησε να παραμείνει ουδέτερος στην συνέχεια της εμφύλιας σύγκρουσης των Ελλήνων.
Αυτό κλόνισε την εμπιστοσύνη των Αθηναίων που συνωμοτούσαν με τον Αλκιβιάδη, όμως δεν τους εμπόδισε από το να προχωρήσουν με το σχέδιο τους και να εγκαθιδρύσουν ένα ολιγαρχικό καθεστώς σε αντικατάσταση της δημοκρατίας. Οι πράξεις του Αλκιβιάδη είχαν δημιουργήσει μία νέα πραγματικότητα ξανά, ωστόσο ο ίδιος παρέμενε μακριά από την Αθήνα και καταδικασμένος σε θάνατο.
Ένας αντίπαλος των "400", του νέου ολιγαρχικού πολιτεύματος της πόλης της Παλλάδας, ο Θρασύβουλος, ήταν εκείνος που έπεισε το εκστρατευτικό σώμα της Αθήνας στη Σάμο - το οποίο παρέμενε πιστό στη Δημοκρατία - να ψηφίσει υπέρ της επιστροφής του Αλκιβιάδη στην πόλη του .
Ο Αλκιβιάδης είχε πετύχει το μισό στόχο του, αφού ακόμη η πόλη της Παλλάδας ήταν κλειστή για εκείνον. Ωστόσο η διόλου ευκαταφρόνητη αθηναϊκή δύναμη στη Σάμο θα μπορούσε να του προσφέρει το "όχημα" που χρειαζόταν για να επιστρέψει μετά δόξης και τιμής, όπως επιθυμούσε.
Σύντομα εκλέχτηκε στρατηγός και λίγο μετά οι "400" ανατράπηκαν και ο Αλκιβιάδης είχε επιτέλους την ευκαιρία να επιστρέψει ξανά στην Αθήνα και να προσπαθήσει να διασώσει ότι ήταν δυνατό - ήδη οι τύχες του πολέμου έγερναν στην πλευρά της πελοποννησιακής συμμαχίας.
Η επιστροφή του Αλκιβιάδη στην Αθήνα, έγινε μόλις το 407 π.Χ. μετά από κάποιες στρατιωτικές επιτυχίες του ως επικεφαλής του αθηναϊκού στόλου.
Ο ιδιοφυής πολιτικός είχε την ευκαιρία να δοξαστεί ξανά υπό τα αθηναϊκά όπλα. Στην Άβυδο και στη φερώνυμη ναυμαχία, ένα στρατήγημα του Αλκιβιάδη έφερε σε δεινή θέση τον πελοποννησιακό στόλο, που κατόρθωσε να αποφύγει την πλήρη καταστροφή μόνο χάρη στην βοήθεια ενός έτερου Πέρση σατράπη, του Φαρνάβαζου.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Αλκιβιάδης κατόρθωνε να πείθει τους Αθηναίους για τη χρησιμότητα του, όχι τόσο ως στρατηγός, αλλά επειδή υποστήριζε ότι μπορείνα εξασφαλίσει βοήθεια από τους Πέρσες σατράπες της Μ.Ασίας. Ωστόσο κάποιοι μεταξύ των Αθηναίων άρχισαν να υποψιάζονται ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, υποψία η οποία επαληθεύτηκε πανηγυρικά, όταν ο Τισσαφέρνης συνέλαβε τον Αλκιβιάδη που είχε πάει να τον συναντήσει για να εξασφαλίσει περσική υποστήριξη.
Ο Αλκιβιάδης σύντομα απέδρασε, ωστόσο η θέση του πλέον ήταν επισφαλής. Η επόμενη νίκη του ήταν στην Κύζικο, όπου ένα ακόμη ευφυές στρατήγημά του παρέσυρε τον σπαρτιατικό στόλο σε ναυμαχία την οποία οι Αθηναίοι κέρδισαν πανηγυρικά, καταστρέφοντας το σύνολο σχεδόν του σπαρτιατικού στόλου. Σε αυτό το σημείο οι Σπαρτιάτες έσπευσαν να ζητήσουν ειρήνη από τους Αθηναίους, την οποία οι τελευταίοι αλαζονικά απέρριψαν. Θεωρούσαν ότι πλέον οι τύχες του πολέμου είχαν ξανά αλλάξει - έκαναν όμως τραγικό λάθος.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Οι στρατιωτικές και πολιτικές επιτυχίες του Αλκιβιάδη συνεχίζονταν. Στην Σελύμβρια κατόρθωσε να επιβάλλει ένα φιλοαθηναϊκό καθεστώς και να εντάξει στην πόλη στην αθηναϊκή συμμαχία, ενώ παρόμοια ήταν και η τύχη του Βυζαντίου. Μετά και από αυτήν την επιτυχία, που έδειχνε να σταθεροποιεί την αθηναϊκή κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή του Ελλησπόντου όπου είχε μεταφερθεί το θέατρο των επιχειρήσεων της εμφύλιας διαμάχης, ο Αλκιβιάδης επέστρεψε στην Αθήνα, όπου έγινε δεκτός με τιμές από τους συμπολίτες του που λίγα χρόνια πριν τον είχαν καταδικάσει σε θάνατο.
Ότι είχε όμως χτίσει με τόση προσοχή και σωρεία νικών, γκρεμίστηκε εν μία νυκτί από την αποκοτιά του ύπαρχου του, του Αντίοχου, τον οποίο ο Αλκιβιάδης είχε αφήσει ως επικεφαλής του αθηναϊκού στόλου στη θέση του ενώ εκείνος προσπαθούσε να βοηθήσει στην πολιορκία της Φώκαιας. Στο Νότιο, ο Αντίοχος παρά τις ρητές διαταγές του Αλκιβιάδη, προσπάθησε να αντιμετωπίσει τον στόλο των Σπαρτιατών, που τώρα είχαν επικεφαλής τον ικανότατο Λύσανδρο. Ο Αντίοχος απέτυχε παταγωδώς, οι Αθηναίοι υπέστησαν πανωλεθρία, την οποία χρεώθηκε άδικα ο Αλκιβιάδης, που βρέθηκε για μία ακόμη φορά κατηγορούμενος. Οι Αθηναίοι αισθάνονταν προδομένοι, μάλλον από τις ίδιες τους τις προσδοκίες παρά από τον αμφίθυμο συμπατριώτη τους και του αφαίρεσαν την στρατηγία. Μαζί με τον Αλκιβιάδη εξέπεσαν των αξιωμάτων τους και οι τρεις ικανότεροι στρατιωτικοί διοικητές που διέθετε η Αθήνα, οι Θρασύβουλος, Κριτίας και Θηραμένης.
Ο Αλκιβιάδης δεν μπορούσε πλέον να παραμείνει στην Αθήνα. Μετέβη στην Θράκη, όπου κατοίκησε μόνιμα. Θα είχε μία τελευταία ευκαιρία να επανακάμψει, όταν ο αθηναϊκός στόλος ναυλοχούσε στην περιοχή Αιγός Ποταμοί. Προσέφερε τη βοήθεια του, δυνάμεις Θρακών (είχε παντρευτεί την κόρη ενός Θράκα ηγεμόνα) και σύστησε στους Αθηναίους στρατηγούς να βρουν ένα ασφαλέστερο αγκυροβόλιο, στη Σηστό. Οι προτάσεις του απορρίφθηκαν και λίγες μέρες αργότερα ο στόλος του Λύσανδρου θα κατέστρεφε τον αθηναϊκό και ουσιαστικά θα τερμάτιζε τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Φοβούμενος ξανά για την ζωή του και ποθώντας ακόμη και σε αυτήν την ώρα να παίξει κυρίαρχο ρόλο στα ελληνικά πράγματα, ο Αλκιβιάδης κατέφυγε στον σατράπη Αρταξέρξη, τη βοήθεια του οποίου προσπάθησε να εξασφαλίσει ενάντια στην Σπάρτη. Οι Λακεδαίμονες όμως είχαν το νου τους και ήλθαν σε επαφή με τον Φαρνάβαζο, ο οποίος έστειλε δολοφόνους εναντίον του. Ενώ προετοιμαζόταν για να επισκεφθεί την αυλή του ίδιου του Μεγάλου Βασιλιά και να θέσει τις ρητορικές του ικανότητες στην υπέρτατη δοκιμασία τους, ο Αλκιβιάδης δολοφονήθηκε από τους άνδρες του Φαρνάβαζου.
Ήταν ένας άδοξος θάνατος για την πιο αινιγματική προσωπικότητα του αρχαίου κόσμου, έναν άνθρωπο που επηρέασε την αρχαία ιστορία όσο ελάχιστοι άλλοι.

Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα

]]> Επιστήμες http://www.abisso.gr/index.php?itemid=205 Wed, 28 Nov 2007 19:53:59 +0200 http://www.abisso.gr/index.php?itemid=204

Είναι γνωστό ότι απ' την στιγμή που ο Σκρουτζ Μακ Ντακ έγινε δημοφιλής στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, ταξίδεψε ταχύτατα στην Ευρώπη και μάλιστα στην πιο αξιόλογη ευρωπαϊκή σχολή ντισνεϋκού κόμικς• την Ιταλική Σχολή.
Οι Ιταλοί έδειξαν γρήγορα το ταλέντο και την κλάση τους, ανάμεσα στους Ευρωπαίους σχεδιαστές, ξεκινώντας από τον Μίκυ Μάους και προχωρώντας στον ιδιόρρυθμο Ντόναλντ. Ήδη είχαν κάνει θαύματα με τους δυο χαρακτήρες και ιδίως με τον Μίκυ που είχε αρχίσει να χάνει σταδιακά την αγάπη του κοινού. Η αλήθεια είναι ότι η Γκλάντστοουν και η Ντίσνεϋ δεν διαχειρίστηκαν καθόλου καλά τον χαρακτήρα του στα κόμικς, με αποτέλεσμα σχεδόν να χαθεί και να πρωταγωνιστεί μόνο σε ιστορίες που ονομάζονται "fillers" (για να συμπληρώνουν τα κενά στην ύλη των περιοδικών.
Όταν ο Ρομάνο Σκάρπα ανέλαβε τον Σκρούτζ, ήταν σχεδόν άγνωστος στην Ευρώπη. Άλλωστε ο Σκρουτζ δεν είχε εμφανίσεις στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, πλην μιας τηλεοπτικής σειράς των 80's*. Φυσικά μιλάμε τώρα για την δεκαετία του '50, όταν ο Σκρουτζ απέκτησε το δικό του περιοδικό στην Αμερική. Ο Σκάρπα έμεινε πιστός στα πρότυπα του Σκρουτζ που έθεσε ο Μπαρκς (σε αντίθεση με τον μεταγενέστερο, Ντον Ρόσα), φροντίζοντας να ακονίσει 2 χαρακτηριστικά του σημεία: την ανυπόφορη τσιγκουνιά και την τάση να κρύβει ό,τι καλό κάνει. Ο Σκρουτζ του Σκάρπα, δεν θέλει να γνωρίσει στον κόσμο ότι κατά βάθος είναι πολύ πιο συναισθηματικός απ' ότι φαίνεται. Έτσι τον βλέπουμε στο "Ίδρυμα Μακ Ντακ" (The McDuck Foundation) να δωρίζει τεράστια ποσά για επιστημονικές έρευνες, αλλά κρυμμένος πίσω από την εικόνα ενός άλλου επιχειρηματία, που ο Σκρουτζ έσωσε, μυστικά, από την χρεοκοπία. Τον βλέπουμε επίσης στο "Τελευταίο Μπαλαμπού" (The Last Balaboo) να σώζει ένα σπάνιο είδος ζώου• το τελευταίο στο είδος του. Καθώς και στο "Φυλακτό του Αμούνδσεν" (Amundsen's Talisman) να δίνει στον Ντόναλντ ένα μεγάλο ποσό για την συμβολή του στην ανεύρεση ενός μεταλλείου.
Όμως ο Σκρουτζ του Σκάρπα δεν είναι ο μόνος "Ιταλός" Σκρουτζ. Οι συμπατριώτες του Σκάρπα, φρόντισαν επίσης να κάνουν τις δικές τους παραλλαγές στον χαρακτήρα του πάπιου, μένοντας όμως λιγότερο στο πρωτότυπο. Έτσι, βλέπουμε τον Σκρουτζ του Καβατσάνο, περισσότερο εκμεταλλευτή και νευρικό και λιγότερο συνεπή στις πράξεις του. Ο Καβατσάνο συνεργάστηκε κυρίως με τους σεναριογράφους Τζέρυ Σίγκελ** και Τζώρτζιο Πετζίν, έτσι δεν μπορούμε να πούμε ότι ο δικός του Σκρουτζ είναι καθαρά δικό του δημιούργημα αν και κάποιες πινελιές οφείλονται στον ίδιο. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Τζώρτζιο Καβατσάνο ήταν μαθητής του Σκάρπα, ξεκινώντας στην ηλικία των 14.
Ακόμη πιο ανάλγητος εμφανίστηκε ο Σκρουτζ του Λουτσιάνο Μποττάρο, όμως ο μεγάλος αυτός δημιουργός, εσκεμμένα παραποίησε τους χαρακτήρες όλων ανεξαιρέτως των ηρώων, με σκοπό να δημιουργήσει ένα σουρεαλιστικό αποτέλεσμα. Εν πολλοίς, αυτό το κατάφερε και με τον καλύτερο τρόπο. Όποιος διαβάζει κόμικς του Μποττάρο, μπορεί να γελάσει κυρίως με τα τραβηγμένα σενάρια και τις ξεκαρδιστικές καρικατούρες του. O Μποττάρο πέθανε πέρυσι τον Νοέμβριο, στην ηλικία των 75.
Όμως, οι αλλαγές στον χαρακτήρα του Σκρουτζ δεν έφτασαν μόνο στο επίπεδο των κυρίων χαρακτηριστικών του όπως η τσιγκουνιά ή η απληστία του (στοιχεία που ο Μπαρκς χρησιμοποίησε με φειδώ) αλλά προχώρησαν σε μια πλήρη "ιταλικοποίηση" του ήρωα. Έτσι, βλέπουμε τον σύγχρονο Σκρουτζ συχνά να συμπεριφέρεται σαν να γεννήθηκε στην Ιταλία. Πολλά προβλήματα που αφορούν τον Σκρουτζ και τις βιομηχανίες του, αφορούν στα σύγχρονα προβλήματα των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. Χαρακτηριστικά τέτοια σημεία προέβαλλαν ο Μάρκο Ρότα και οι ακόμη νεώτεροι σχεδιαστές της Ιταλικής Σχολής. Βλέπουμε τον Σκρουτζ να αποκτά συνήθειες όπως απογευματινό τσάι και να τρελαίνεται για μακαρόνια με βασιλικό, λάδι και σκόρδο. Παρατηρούμε τον Σκρουτζ να εμφανίζει μια ιταλική νοοτροπία, σε όλα τα επίπεδα. Κάτι που έγινε μάλλον εσκεμμένα, σε πρώτη φάση, την δεκαετία του '90 που τα κόμικς είχαν αρχίσει να χάνουν τον ειρμό τους, στην Ιταλία, για να κάνουν το κοινό να αισθάνεται πιο οικεία με τους αμερικάνικους χαρακτήρες. Ήταν την ίδια εποχή που οι αμιγώς ευρωπαϊκοί χαρακτήρες του Τεν-Τεν και του Αστερίξ, γνώριζαν μια ύστερη άνθιση. Αργότερα όμως έγινε συνήθεια, καταπώς φαίνεται, στους Ιταλούς σχεδιαστές, που ξεκινούσαν την καριέρα τους έχοντας ένα πιο ευρωπαϊκό πρότυπο για τους χαρακτήρες του Ντίσνεϋ, στο μυαλό τους.
Ο Ενρίκο Φατσίνι, η Σύλβια Τζίκε, η Ομάδα του Ιφ, η Λάρα Μολινάρι, εξευρωπάισαν περισσότερο τον Σκρουτζ και τον Ντόναλντ, τονίζοντας όμως, παράλληλα, και τα αρνητικά χαρακτηριστικά του Σκρουτζ, όπως η απληστία και η τάση εκμετάλλευσης των γύρω του.

* The Ducktales, μεταφρασμένη στα ελληνικά ως "Παπιοπεριπέτειες". Έτρεξε 100 επεισόδια από το 1987 ως το 1990 και μια κινηματογραφική διασκευή τον ίδιο χρόνο.
** ο συνδημιουργός του Σούπερμαν. Ο δεύτερος ήταν ο Τζο Σούστερ.

Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα
]]> Ψυχαγωγία http://www.abisso.gr/index.php?itemid=204 Wed, 28 Nov 2007 19:50:02 +0200 http://www.abisso.gr/index.php?itemid=203

Arktos
Ο Χίτλερ , παρόλο που στην αρχή του πολέμου είχε κάνει έξυπνες κινήσεις και η στρατηγική που ακολουθούσε είχε επιτυχία, αργότερα πάτησε την μπανανόφλουδα και ο γερμανικός στρατός ατιμάστηκε στην εκστρατεία κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Χίτλερ φέρει κυρίως την ευθύνη για τις ατυχείς επιλογές που έκανε με αποτέλεσμα να αιχμαλωτιστούν ολόκληρα σώματα στρατού από τους Σοβιετικούς. Συνεπώς η επιλογή αυτή απορρίπτεται για εμένα.
Ο Ναπολέων, στρατιωτική ιδιοφυΐα, εξαίρετος και στην τακτική και στην στρατηγική. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το Austerlitz. Χρησιμοποιούσε το αρχαίο στρατιωτικό δόγμα "Προήλαυνε διαιρεμένος και πολέμα συγκεντρώνοντας όλες σου τις δυνάμεις". Ο Ναπολέων δημιούργησε μονάδες οι οποίες είχαν και τα τρία όπλα δηλαδή κα πεζικό και ιππικό και πυροβολικό με αποτέλεσμα να μπορούν να σταθούν αυτοδύναμες όταν χρειάζονταν μέχρι να καταφθάσει ο κύριος όγκος του στρατού. Παρόλα αυτά και ο ίδιος έκανε το τρομερό λάθος να εκστρατεύσει στη Ρωσία μένοντας εκεί και το χειμώνα όπως έκαναν και οι Ναζί. Οι λανθασμένες εκτιμήσεις του οδήγησαν στο να χαθεί ολόκληρη η μεγάλη Στρατιά. Τελικά και ο ίδιος ηττήθηκε στο Βατερλό. Για αυτούς τους λόγους η επιλογή αυτή στη ψηφοφορία απορρίπτεται.
Ο Αννίβας παρά το γεγονός ότι ήταν κορυφαίο τακτικό μυαλό, οι στρατηγικές του ικανότητες ήταν πολύ μειωμένες. Συγκρούστηκε με τους Ρωμαίους την εποχή που αυτοί ήταν στην ακμή τους. Κατάφερε να διασύρει το ρωμαϊκό στρατό σε πολλές μάχες όμως δεν ήξερε να εκμεταλλευτεί το όφελος από τις νίκες του. Έκανε λανθασμένες εκτιμήσεις στηριζόμενος στο ότι οι σύμμαχες πόλεις της Ρώμης με τον καιρό θα την εγκατέλειπαν και για αυτό δεν πήρε την σημαντική απόφαση να επιτεθεί στην ίδια την Ρώμη. Τελικά ο χαμένος χρόνος γύρισε εναντίον του. Απορρίπτεται και αυτή η επιλογή.
Η επιλογή ανάμεσα στους εναπομείναντες δηλαδή στον Αλέξανδρο, τον Τζένγκις Χαν και τον Ιούλιο Καίσαρα είναι πραγματικά πολύ δύσκολη.
Ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε όλες τις προκλήσεις με επιτυχία. Διέλυσε την οπλιτική φάλαγγα, τρομοκράτησε τους βαρβάρους του βορρά φθάνοντας μέχρι τον Δούναβη, διέλυσε τη αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών, αντεπεξήλθε με επιτυχία στις συγκρούσεις εναντίον των Σκύθων, πολέμησε με τις πολεμοχαρείς φυλές της Βακτριανής και τους υπέταξε, πολέμησε με τους Ινδούς και τους νίκησε. Ήρθε δηλαδή αντιμέτωπος με πολλά διαφορετικά είδη πολέμου και κατάφερε να αντεπεξέλθει με επιτυχία:οπλιτική φάλαγγα, βαρβαρικές τακτικές, τακτικές των λαών της στέπας "χτυπάω και φεύγω",περσική πολεμική τεχνολογία (δρεπανοφόρα άρματα), ινδικοί ελέφαντες, ανταρτοπόλεμος στην Βακτριανή. Από την άλλη ο Ιούλιος Καίσαρας πολέμησε με βαρβάρους Γαλάτες αλλά και με ρωμαϊκά στρατεύματα. Δεν αντιμετώπισε όμως τις προκλήσεις που αντιμετώπισε ο Αλέξανδρος. Πολέμησε βέβαια εναντίον άλλων Ρωμαίων (ο Αλέξανδρος δεν πολέμησε εναντίον άλλων Μακεδόνων) όμως τα ρωμαϊκά στρατεύματα των αντιπάλων ήταν κατά πολύ υποδεέστερα σε σχέση με τις δικές του έμπειρες γαλατικές λεγεώνες. Ο Τζένγκις Χαν, ο Τεμουτζίν, κατάφερε να διαλύσει τους πάντες στο πέρασμά του. Πολέμησε εναντίον άλλων Μογγόλων, εναντίον άλλων λαών της στέπας, διέλυσε το παρηκμασμένο κινεζικό βασίλειο, πέρασε δια πυρός και σιδήρου τους Πέρσες και δεν φαίνεται να υπήρχε κανένας στρατός που θα μπορούσε να τον σταματήσει.
Ο Καίσαρας και ο Αλέξανδρος κληρονόμησαν μια αποτελεσματική πολεμική μηχανή από τους προγενέστερους κα την δούλεψαν με άριστο τρόπο. Αντίθετα ο Τζένγκις Χαν δημιούργησε ο ίδιος αυτήν την πολεμική μηχανή. Μοιάζει δηλαδή με Φίλιππο και Αλέξανδρο μαζί σε μια προσωπικότητα.
Το δίλημμα είναι μεταξύ Αλέξανδρου και Τζενγκις Χαν.
Επιλέγω Αλέξανδρο διότι ήταν Έλληνας, εδώ μπαίνουν τα υποκειμενικά κριτήρια…

Ηλίας Ψινάκης
Όλα τα μεγάλα ιστορικά πρόσωπα αναδείχθηκαν λόγω των εκάστοτε συγκυριών, πέρα από τις ικανότητές τους.
Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε βασιλιάς, έχοντας την πιο ισχυρή πολεμική δύναμη της εποχής στα χέρια του. Από τους Ιερολοχίτες ως τους σαρισοφόρους και τους Πομάχους, όλοι ήταν η ισχυρότερη πολεμική δύναμη του τότε κόσμου.
Ο σκοπός της εκστρατείας του, ήταν η τιμωρία των Περσών όπως προαναφέρθηκε. Ποτέ δεν ξεκίνησε κάποια παγκόσμια εκστρατεία.
Ο μόνος αντίπαλος που είχε να αντιμετωπίσει ήταν η παρηκμασμένη Περσική αυτοκρατορία που, με την τύχη προς το μέρος του Αλεξάνδρου, είχε και τεράστια εδαφική έκταση, οπότε αν ο Αλέξανδρος νικούσε τους παρηκμασμένους Πέρσες(οι οποίοι είχαν ηττηθεί εις διπλούν στους Αμυντικούς Ελληνοπερσικούς Πολέμους και στους Επιθετικούς Ελληνοπερσικούς Πολέμους) σε μία τελική μάχη(Γαυγάμηλα) θα τους αποτελείωνε. Χαρακτηριστικό είναι ότι μετά την μάχη στον Γρανικό και στην Ισσό, ενώ είχε διανύσει ελάχιστο έδαφος στην τεράστια Περσική Αυτοκρατορία, ο Πέρσης βασιλιάς του πρότεινε να διαφεντέψει το μισό βασίλειο!!! Αυτό δείχνει την απελπιστική κατάσταση της αυτοκρατορίας και την σίγουρη νίκη του Αλεξάνδρου στα Γαυγάμηλα. Επίσης σημαντικό είναι να πούμε ότι οι Πέρσες δεν είχαν ασπίδες και ελαφρύ εξοπλισμό και ο Αλέξανδρος είχε σάρισες! Φαντάζεστε ότι οι 3μεγάλες μάχες δεν ήταν μάχες, αλλά εύκολες σφαγές.Επίσης στην Αίγυπτο τον δέχθηκαν ως απελευθερωτή. Επίσης η μάχη στον ποταμό Υδάσπη, αν και μεγάλης δυσκολίας λόγω των 200πολεμικών ελεφάντων, κρίθηκε από την σάρισσα,η οποία σαφώς δεν ήταν πατέντα του Αλεξάνδρου.Συν τοις άλλοις, οι μαζεμένοι από όλη την αυτοκρατορία «Πέρσες» είχαν μετατρέψει τον στρατό σε Πύργο της Βαβέλ. Φαντάζεστε έναν στρατό να μην μπορεί να συνεννοηθεί?
Παρ’ όλ’ αυτά θεωρείται πιο σημαντικός αφού η εκστρατεία του εκπολίτισε τους βαρβάρους, δηλαδή είχε τον χαρακτήρα της ένοπλης εξερεύνησης, άθελα του Αλεξάνδρου όμως.
Το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να νικήσει τους Πέρσες και ο κόσμος ήταν δικός του.
Αυτά είναι μια αντίθετη επιχειρηματολογία, διότι ο υπέρμετρος ελληνοκεντρισμός και η θεοποίηση του Αλεξάνδρου δεν μου αρέσει. Σαφώς ήταν ο μεγαλύτερος από γενικευμένης άποψης βασιλέας, αφού ήταν ο μόνος που ο πολεμικός του χαρακτήρας είχε πολιτισμική σκοπιμότητα, αλλά ως στρατηλάτης και στρατηγικό μυαλό, δεν συγκρίνεται με τον Μέγα Ναπολέοντα ή τον Αννίβα Βάρκα.
‘Hannibal knew how to gain victory but not how to use it’ είναι η παροιμιώδης φράση που έχει μείνει στην ιστορία. Αν βαθμολογούσαμε τον Αννίβα ως στρατηγό στα 10, εγώ θα του έβαζα 12. Ως πολιτικός αρχηγός όμως ή στρατηλάτης, ενώ μεν ήξερε πως να συντρίψει τον αντίπαλο στρατό, δεν ήξερε πως να εκμεταλλευτεί την νίκη του.
Ο Μέγας Ναπολέων, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο, τα έβαλε με όλον τον κόσμο και από στρατιώτης έγινε αυτοκράτορας της Γαλλίας, εκμεταλλευόμενος τις αναταραχές μετά την Γαλλική Επανάσταση. Κατήργησε πολλά στερεότυπα στην στρατιωτική ιστορία (όπως η κατοχή υψηλού υψομέτρου, το οποίο θεωρούνταν πλεονέκτημα και ο Ναπολέων το ανέτρεψε). Επίσης, πολεμούσε στην πρώτη γραμμή μαζί με τους στρατιώτες του και μάλιστα στο Κάπρι δέχθηκε και σφαίρα (όπως και αλλού) και πήρε το προσωνύμιο του ‘μικρού στρατηγού’. Ο λαός του τον λάτρευε και μετά την εξορία του στην Έλβα, ξέφυγε ευφυέστατα κι επέστρεψε στην Γαλλία θριαμβευτής. Τι άλλο να πω για τον Ναπολέοντα, είναι τόσο πολλά...
Ο Τέμουτσιν, ή αλλιώς Τζέγγις Χαν, ένωσε φυλές που πίναν αίμα αλόγου και αποξηραμένο γάλα και κρέας και ήταν τσοπάνηδες ή ζούσαν σε σπηλιές στα άγρια βουνά. Και αυτός επίσης, δεν γεννήθηκε ΤΙΠΟΤΑ. Ένωσε τις άγριες φυλές και με ελάχιστο αριθμό καβαλάρηδων:
Παναγία μου δηλαδή, 150.000 μάξιμουμ καβαλάρηδες, πεινασμένοι, κουρασμένοι, σε σπηλιές κλπ κατέκτησαν όλη την Ασία. Επίσης ο Τζέγγις Χαν επίσης δεν ηττήθηκε ποτέ., γιατί κάτι άκουσα για οδοντόκρεμες...ο Τζέγγις Χαν είχε εκατοντάδες εχθρούς να νικήσει( πραγματικά, χωρίς υπερβολές) στις άγονες στέπες μάλιστα. Δεν υπήρχε χειμερινή και θερινή περίοδος!!! Βέβαια και ο Μεγάλος Χαν είχε την «σάρισά του» , το έφιππο τόξο, όπου αποδεκάτιζε τους αργοκίνητους ιππότες με γρήγορες επιθέσεις, όπως ονομάζεται blitzkrieg από τους Γερμανούς.
Ο Αλέξανδρος είχε ήδη ενωμένους τους Έλληνες από τον Φίλιππο(αν και μετά επαναστάτησαν με τον θάνατό του).
Ο Ιούλιος Καίσαρ νίκησε τον 2ο μεγαλύτερο εχθρό των Ρωμαίων και το εμπόδιό τους προς την ανάπτυξή τους, τους Γαλάτες σε μια εκπληκτική μάχη όπου με 40.000 Ρωμαίους, περικυκλωμένος νίκησε 330.000 Γαλάτες, στην μάχη της Αλεσίας, με ένα εκπληκτικό σχέδιο.
Επίσης νίκησε στον εμφύλιο πόλεμο και αντιμετώπισε επιτυχώς δύο είδη στρατών, κάτι που κανείς δεν έκανε ποτέ στην Ιστορία.
Ο Αδόλφος Χίτλερ , επίσης από το τίποτα έγινε δικτάτορας της Γερμανίας και κατέκτησε σχεδόν όλη την Ευρώπη. Αν δεν είχε καθυστερήσει στην Κρήτη και γενικότερα στα Βαλκάνια, πιθανότατα θα νικούσε. Επίσης στην μάχη των Αρδεννών βλέπουμε ένα ευφυέστατο στρατηγικό σχέδιο το οποίο απέτυχε λόγω ποικίλων αιτιών.
* Γράφω τα αρνητικά μόνο του Μεγαλεξάνδρου διότι τα θετικά του υπερειπώθκαν. Κάποιος πρέπει να χει ΚΟΜΠΛΕΞ για να μην τον θεωρεί ιδιοφυΐα.

Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα Ηλίας Ψινάκης
]]> Επιστήμες http://www.abisso.gr/index.php?itemid=203 Wed, 28 Nov 2007 19:36:52 +0200 http://www.abisso.gr/index.php?itemid=202

Πράγματι οι λευκοί άνθρωποι έχουν δώσει τους σπουδαιότερους πολιτισμούς στην ανθρωπότητα. Όμως οι πολιτισμοί αυτοί δεν οφείλονταν σε κάποια φυλετική ή βιολογική ανωτερότητα, αλλά σε γεωγραφικές, ιστορικές και κοινωνικοπολιτικές συγκυρίες. Αν για παράδειγμα οι αρχαίοι Έλληνες κατοικούσαν σε αφιλόξενες ζούγκλες της Αφρικής πιθανότατα δεν θα έβγαζαν Σωκράτη, Πλάτωνα και Ομηρικά έπη αλλά θα εξελίσσονταν σε ικανούς κυνηγούς, τροφοσυλλέκτες με έμφαση σε μαγικές τελετουργίες κτλ, όπως διάφορες αφρικάνικες φυλές κτλ. Δηλαδή το κλίμα, η γεωγραφική θέση, η δυνατότητα για δημιουργική επαφή με άλλους πολιτισμούς καθώς και σ'ένα βαθμό η τύχη(π.χ. αν ένας λαός κατακτηθεί από έναν άλλο ενδέχεται να μην μπορεί να εξάγει κάποια σημαντικά στοιχεία πολιτισμού αν ο κατακτητής φερθεί ιδιαίτερα βίαια και απολυταρχικά). Οι μαύροι πληθυσμοί, για πολλά χρόνια έπεφταν μαζικώς θύματα εκμετάλλευσης των λευκών είτε ως δούλοι, είτε ως πολίτες "δεύτερης" κατηγορίας, με αποτέλεσμα να μην έχουν πρόσβαση σε μέσα με τα οποία θα μπορούσαν να προωθηθούν στις επιστήμες(βιβλία-βιβλιοθήκες, Πανεπιστήμια, διαλέξεις κτλ). Αυτή η έλλειψη δυνατότητας πρόσβασης στα συγκεκριμένα μέσα των Μαύρων πληθυσμών για πολλά χρόνια, σαφώς παρεμπόδισε την επαφή τους με την διδασκαλία των επιστημών κι έτσι άρχισαν να μπαίνουν κι αυτοί στο χώρο της επιστήμης με μεγάλη καθυστέρηση συγκριτικά με τους λευκούς, οι οποίοι είχαν πλήρη πρόσβαση σε Πανεπιστήμια, Σχολεία, βιβλία κτλ...
Αυτό που αναφέρεται ότι οι λευκοί έθεσαν εδώ και πολλά χρόνια τις βάσεις του πολιτισμού είναι μισή αλήθεια ή αλλιώς η μία όψη του νομίσματος. Υπάρχει και η άσχημη πλευρά των πολιτισμών των λευκών. Αυτή που έφερε τις μεγαλύτερες αιματοχυσίες, πολέμους, επέκταση της δουλείας, αχαλίνωτη αποικιοκρατία και εξαφάνιση πολιτισμών άλλοτε με τη βία, άλλοτε με την ευλογία του Θεού των λευκών(ιεραποστολές, προσηλυτισμός και δεν συμμαζεύεται) και άλλοτε με ασθένειες που έφερναν μαζί τους οι Ευρωπαίοι οι οποίες "θέριζαν" τους ντόπιους των Νέων Ηπείρων.Τα ονόματα Χίτλερ και Στάλιν είναι ενδεικτικά νεώτερων σφαγών και στη λίστα προστίθενται κάθε τετραετία οι εκάστοτε πρόεδροι των ΗΠΑ. Φυσικά οι ατέρμονες αυτές σφαγές των λευκών δεν οφείλονται σε φυλετικές ιδιαιτερότητες των λευκών αλλά πάλι σε γεωγραφικές, ιστορικές, κοινωνικοπολιτικές και άλλες συγκυρίες. Π.χ. μια ευρωπαϊκή αποικία σε νησί του Ειρηνικού είναι σαν τα πατατάκια και τους ξηρούς καρπούς. Κανείς δεν μπορεί να φάει μόνο ένα! Τρώγοντας ανοίγει η όρεξη για πολλά περισσότερα. Και όποιον πάρει ο Χάρος. Τι??? Ποιοι Μαορί και ποιοι ιθαγενείς?? Αυτοί είναι αναλώσιμοι σαν τους ξηρούς καρπούς...
Δεν ξέρω πώς ακριβώς ορίζετε την έννοια του πολιτισμού και τι εντάσεις σε αυτήν , όμως σαφώς τομείς όπως η μουσική, ο αθλητισμός και ο κινηματογράφος αποτελούν σπουδαίες εκφάνσεις πολιτισμού σήμερα(και παλαιότερα για τα δύο πρώτα). Αναμφισβήτητα οι νέγροι και οι νέγρες έχουν διακριθεί πάμπολλες φορές. Πόσοι νέγροι ποδοσφαιριστές στελεχώνουν ευρωπαϊκές ομάδες λευκών φιλάθλων είπαμε? Επίσης δε νομίζω οι καλύτεροι Ευρωπαίοι λευκοί μπασκετμπολίστες να είναι κάτι παραπάνω από το δεξί @ρχ*δι των πιο μέτριων παικτών του ΝΒΑ...Και στο στίβο οι νέγροι σημειώνουν μεγάλες διακρίσεις.
Να πάμε και στη μουσική? Τα ονόματα Bob Marley, Stevie Wonder, Luis Amstrong, και πολλών άλλων μαύρων μουσικών της τζαζ, της σόουλ, της ρέγγε αλλά και της ποπ λένε πολλά…

Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα]]> Πολιτισμός http://www.abisso.gr/index.php?itemid=202 Wed, 28 Nov 2007 19:31:10 +0200 http://www.abisso.gr/index.php?itemid=201

Πρόλογος
Όταν ήμασταν παιδιά αγαπημένο παιγνίδι ήταν το «κλέφτες και αστυνόμοι».

Πάντα με γοήτευε να παίρνω τον ρόλο του κλέφτη συνεπαρμένος από θρύλους για λήσταρχους παλικάρια , που βοηθούσαν τους φτωχούς που τους αγαπούσαν οι κόμισσες και πέθαιναν με μπαμπεσιά.
Βέβαια μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι οι πραγματικοί λήσταρχοι είναι άλλοι (τράπεζες , πολιτικοί , μεγαλοδικηγόροι κλπ κλπ). Αλλά τα πρόσωπα αυτά , Νταβέλης, Κακαράπης , Γιαγκούλας , Αρβανιτάκηδες και άλλοι , όλοι τους παιδιά της φτώχειας της αδικίας αλλά και της αναρχικής νοοτροπίας τους , έχουν εισχωρήσει στην περιοχή του μύθου και παραμένουν ακόμη γοητευτικά.
Για τον μύθο αυτόν, γίνονται ληστές για να εκδικηθούν την κοινωνία που λόγω χαμηλής καταγωγής τους είχε καταφρονέψει. Πολλές φορές η «άτιμη η κοινωνία » τους αρνείται το δικαίωμα να στεφανωθούν το ταίρι που αγαπούν ¬ η εκδίκηση στην περίπτωση αυτή είναι τρομερή και προϋποθέτει τον φόνο του αντεραστή - γαμπρού, των γονιών της νύφης ή και της ίδιας της άπιστης.
Όλοι τους τελικά έβαλαν τα κεφάλια τους στον τορβά. Ο Φώτης Γιαγκούλας

Ο Φώτης γεννήθηκε στα 1900 στο χωριό Λιβαδερό του νομού Κοζάνης.


Στην ηλικία των δεκαέξι χρόνων ξεκίνησε τη ζωή του ληστή.
Ήταν κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου μια περίοδο που η ζωοκλοπή ανθούσε, όταν ο Φώτης κατηγορήθηκε από συγχωριανούς του ότι χάθηκαν δυο άλογα από τη βοσκή και υπαίτιος ήταν αυτός. Ισχυρίστηκε ότι ήταν αθώος (ποιος ξέρει ?) αλλά τον πιάσανε και τον οδήγησαν στη Λάρισα. Τέσσερις μήνες έμεινε εκεί στη φυλακή και με κάποια χρήματα που έδωσε αποφυλακίστηκε .
Δεν ξαναγύρισε στο χωριό και πήρε τον «κακό τον δρόμο».
Ένα χρόνο μετά ένας φίλος του Γιαγκούλα αγαπούσε μια κοπέλα από τον Πολύραχο αλλά ενώ το κορίτσι τον ήθελε για άντρα της, αλλά δε μπορούσε να κάνει τίποτα αφού αρνιόταν να τη δώσει ο πατέρας της, ο οποίος, σε καμιά περίπτωση δεν θα ενέκρινε αυτό το γάμο.
Ο Γιαγκούλας λοιπόν, έλυσε ένα βράδυ για πάντα το πρόβλημα κόβοντας το κεφάλι του γέρου.
Ένα τέτοιο γεγονός στις κλειστές κοινωνίες δεν μένει κρυφό Η αστυνομία σύντομα εξακρίβωσε το δράστη και ένα μήνα αργότερα περικύκλωσε το κονάκι που κρυβόταν και τον συλλαμβάνει για δεύτερη φορά. Τον πήγανε στις φυλακές της Αίγινας.
Δύο χρόνια μετά ίσως γιατί θεώρησαν ότι οι φυλακές αυτές δεν ήταν πολύ ασφαλείς για το Γιαγκούλα και κάτω από δυνατή αστυνομική ακολουθία ξεκίνησαν να τον πάνε σιδηροδέσμιο στο Γεντι Κουλέ . Λίγο πριν τη γέφυρα Μπαμπά κοντά στη Λάρισα το τρένο ελάττωσε την ταχύτητα του, ο Γιαγκούλας ξέφυγε από τη επιτήρηση και πήδηξε από το τρένο μαζί με τις βαριές του αλυσίδες. Οι χωροφύλακες έμειναν να τον παρακολουθούν να την κοπανάει και να μην κάνουν τίποτε.
Ο Φώτης λοιπόν, κουβάλησε τις αλυσίδες του όλον τον μακρύ δρόμο μέχρι τα Σέρβια, όπου εκεί τις έκοψε ένας σιδεράς.
Μετά τη απόδραση του από το τρένο πήγε μια μέρα στο Μεταξά να ζητήσει ένα κορίτσι, που το αγαπούσε πολύ καιρό, την Ευαγγελία. Αλλά ο πατέρας της δεν ήθελε να τη δώσει σε ληστή κι έτσι ο Γιαγκούλας την απαγάγει και ζει μαζί της στο λημέρι του κλέβοντας τους περαστικούς και ότι άλλο έβρισκε πρόχειρο στα γύρω χωριά.
Μια μέρα πήγε στα Σέρβια και τυχαίες συνάντησε τον αστυνόμο Σούλιο, ο οποίος επέστρεφε στο σπίτι του στο Μεταξά. Ο Σούλιος ήταν ο άνθρωπος που τον συνέλαβε και τον έχωσε φυλακή πριν τρία χρόνια.
«Ο Γιαγκούλας λοιπόν, είδε και αναγνώρισε το μισητό αστυνόμο, τον χαιρέτησε και την επόμενη στιγμή τον αποκεφάλισε. Μετά έβαλε το κεφάλι του στη μέση δρόμου και τοποθέτησε ένα σημείωμα επάνω στα μαλλιά του, σ' αυτό εξηγούσε γιατί μίκραινε τη ζωή και το σοίμι του Σούλιου. Το σημείωμα αυτό πρέπει να υπάρχει ακόμη στο δικαστήριο. Μετά από αυτό, άρχισε η αστυνομία να τον κυνηγάει πιο επίμονα.» (μαρτυρία του αδερφού του.)
Κατά μια άλλη εκδοχή τον Σούλιο τον σκότωσε υπερασπιζόμενος την τιμή μιας εξαδέλφης του ονόματι Μαρίας.
Όπως και να έχει στα 1920 ο Φώτης Γιαγκούλας είναι διάσημος πια , με όλη την αστυνομία στο κατόπιν του και την αμοιβή για το κεφάλι του να εκτινάσσεται από 20.000 στις 600.000 δραχμές ποσό αστρονομικό για την εποχή.
Λέγεται πως πριν φύγει από τα παλιά του λημέρια, πήγε στο Μεταξά και έδωσε στον παπά με την παρουσία του δημάρχου και τριών δημοτικών συμβούλων, 6.000 δραχμές για να χτίσουν με τα χρήματα αυτά μία εκκλησία και να της έδιναν το όνομα του.

Όταν ο Γιαγκούλας επέστρεψε μετά από ένα χρόνο δεν είχε γίνει τίποτα. Ανακάλυψε γρήγορα τι είχε γίνει η δωρεά του. Οι πέντε κύριοι είχαν μοιραστεί τα χρήματα .Τελικά ο καθένας απ' τους πέντε το μερτικό του. Σε μια νύχτα τους αποκεφάλισε ο Γιαγκούλας και τους πέντε.
Στις ράχες του Ολύμπου ο ρωμαλέος και μοβόρος Γιαγκούλας φτιάχνει ευκαιριακές συμμορίες με άλλους του σιναφιού. Τους Τζαμίτρα, Πάνο Μπαμπάνη και Λεωνίδα Μπαμπάνη και μοιράζεται την επικράτεια της Θεσσαλίας με τον διαβόητο ληστή Μήτρο Τζατζά.
Στο ενεργητικό του Γιαγκούλα καταχωρούνται πάνω από 20 φονικά.
Το 1925 απαγάγει δύο επιφανείς Λαρισαίους, που τους μεταφέρει στον Όλυμπο ζητώντας λύτρα. Προδίδεται όμως από το ληστή Αγριόκωτσο και περικυκλώνεται από καταδιωκτικό απόσπασμα 30 ανδρών.
Στη συμπλοκή ο Γιαγκούλας τραυματίστηκε από τον ενωμοτάρχη Καλιογούρα που τον αποτέλειωσε με δύο σφαίρες στην κοιλιά.
Μαζί του σκοτώθηκε ο Τζαμίτρας και ο Πάνος Μπαμπάνης, ενώ παραδόθηκε ο Λεωνίδας Μπαμπάνης. (Ο τελευταίος αργότερα δραπέτευσε και ξαναβγήκε οτο κλαρί.)
Ο βασιλιάς των ‘Ορέων περνά στην ιστορία. Τα κεφάλια των σκοτωμένων κρεμάστηκαν στα κάγκελα του σιδηροδρομικού σταθμού Κατερίνης και αργότερα μεταφέρθηκαν και μουμιοποιήθηκαν στο μουσείο Ιατροδικαστικής.

Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα
]]> Γενικά http://www.abisso.gr/index.php?itemid=201 Wed, 28 Nov 2007 19:27:40 +0200 http://www.abisso.gr/index.php?itemid=200

Εδώ και μέρες, από τότε που κατέφθασε στην χώρα το κύμα καύσωνα, ο ελληνικός λαός γίνεται αποδέκτης συνεχών εκκλήσεων για μείωση της κατανάλωσης ρεύματος και μη χρήση των κλιματιστικών τις ώρες αιχμής.
Μάλιστα, ο υπουργός ανάπτυξης Δ. Σιούφας, βρέθηκε τη Δευτέρα το πρωί στο μετρό του Συντάγματος για να μοιράσει ο ίδιος φυλλάδια για την εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας στους περαστικούς!!!Η έλευση του κύματος καύσωνα για ακόμα μια φορά φανέρωσε την ξεφτίλα του ελληνικού κράτους και στον τομέα της ενεργειακής πολιτικής. Η κυβέρνηση ξεδιάντροπα ζητά από τον κόσμο να περιορίσει την χρήση των κλιματιστικών ζητώντας τους ουσιαστικά να μην κάνουν χρήση ενός αγαθού που το πληρώνει, κυριολεκτικά, σε χρυσάφι. Η χρήση των κλιματιστικών δεν είναι θέμα καλοπέρασης του Έλληνα αλλά θέμα επιβίωσης για πολλές πληθυσμιακές ομάδες, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η ζωή γίνεται αφόρητη στα τσιμεντένια κλουβιά που έχουν στριμώξει το 70% του ελληνικού λαού, μόλις η θερμοκρασία περάσει τους 35 βαθμούς, ειδικά σε συνδυασμό με το νέφος αλλά κατά τ' άλλα η κυβέρνηση δεν ντρέπεται να βγει και να ζητήσει από τον κόσμο να κάνει "λελογισμένη χρήση των κλιματιστικών". Αν ήταν μια κυβέρνηση που έβαζε πραγματικά τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη και όχι το αντίστροφο (Όχι μόνο οι συγκεκριμένη κυβέρνηση αλλά και οι προηγούμενες σε ανάλογες περιπτώσεις...) δεν θα έπρεπε να ζητήσει από τις βιομηχανίες, τις επιχειρήσεις, τους μεγάλους καταναλωτές τέλος πάντων, να περιορίσουν την παραγωγή τους για να γίνει οικονομία στο ρεύμα και να μην γίνει ολικό black out??? Λέω εγώ τώρα...
Η ΔΕΗ άλλωστε είναι μια ανώνυμη εταιρεία, εισηγμένη στο χρηματιστήριο κτλ κτλ. Η ιδωτικοποίησή της έγινε στα πλαίσια των εξαγγελιών της τότε "εκσυγχρονιστικής" κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ περί εκσυγχρονισμού της λειτουργίας του δημοσίου, των κοινωφελών οργανισμών, για την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς τους και την τελική βελτίωση του παρεχόμενου προϊόντος στον καταναλωτή...
Γιατί λοιπόν το προϊόν δεν είναι επαρκές και πρέπει να γίνει "λελογισμένη χρήση"?
Γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί σταθμοί παραγωγής ρεύματος?
Γιατί δεν υπάρχει δίκτυο ικανό να διαχειριστεί τις αυξημένες ανάγκες σε ηλεκτροδότηση τις δύσκολες αυτές μέρες?
Γιατί, γ@μώ το κερατό μου, δεν μπορώ να ζητήσω κι εγώ "λελογισμένη" χρέωση στον λογαριασμό μου αφού αυτοί έχουν τα μούτρα να μου ζητάνε "λελογισμένη" χρήση????
Άει σιχτίρ, λαμόγια...

Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα
]]> Γενικά http://www.abisso.gr/index.php?itemid=200 Wed, 28 Nov 2007 19:20:45 +0200 http://www.abisso.gr/index.php?itemid=199

Εισαγωγικά
Σε αντιπαράθεση με την αστική και εξευγενισμένα μεταφυσική αντίληψη περί αθλητισμού, άμιλλας και σωματικού κάλλους, το 1925 η Κεντρική Επιτροπή του Μπολσεβίκικου Κόμματος στην ΕΣΣΔ, διακηρύσσει ότι ο αθλητισμός θα πρέπει συνειδητά να χρησιμοποιηθεί σαν μέσο για να συσπειρωθούν οι πλατιές μάζες των εργατών και των αγροτών γύρω από τις οργανώσεις του κόμματος και των συνδικάτων, ώστε να προσελκυστούν έμπρακτα στην πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα.

Το νεαρό αλλά δυναμικό κόμμα της εργατικής τάξης στην Ελλάδα ΚΚΕ, σπεύδει να ακολουθήσει αυτήν την οδηγία. Λίγο μετά την πτώση της Παγκαλικής δικτατορίας, και ακόμα περισσότερο μετά την Τρίτη Συνδιάσκεψη της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας), το Φεβρουάριο του 1927, αρχίζουν να δημιουργούνται τα πρώτα σωματεία εργατοαγροτικού αθλητισμού. Οι στόχοι αυτής της προσπάθειας καταγράφονται στο Ριζοσπάστη στις 8 Δεκεμβρίου 1927.
Σε μία μεγάλη ανάλυση του θέματος, στην τρίτη σελίδα και με τίτλο Το Κόκκινο Σπορ και η Σημασία της Ανάπτυξής του μέσα στην εργαζόμενη Νεολαία, καθορίζονται οι εξής ρεαλιστικές επιδιώξεις :

α)να προσφέρει διασκέδαση στις μάζες της εργατικής νεολαίας, β)να αντιδράσει με τη φυσική διάπλαση των εργαζόμενων νέων στη δηλητηρίαση από την εκμετάλλευση, γ)να προετοιμάσει ρωμαλέους και γυμνασμένους προλετάριους για τον αγώνα της εργατικής τάξης, δ)να αποσπάσει τους εργαζόμενους νέους από την ιδεολογική εθνικιστική προπαγάνδα των αστικών αθλητικών συλλόγων, ε)να οργανώσει καινούργια στρώματα δραστήριων νέων εργατών.


Η πορεία της κίνησης

Γράφει ο Γιώργος Γάσιας στην μελέτη του "Τα ποδοσφαιρικά σωματεία στην διάρκεια του Μεσοπολέμου".

Το 1928 οργανώσεις εργατικού αθλητισμού υπήρχαν σε 30 περίπου πόλεις της Ελλάδος, ενώ, το 1930, το Α΄ Συνέδριο εργατοαγροτικού αθλητισμού ίδρυσε την Ομοσπονδία ΕργατοΑγροτικού Αθλητισμού (Ο.Ε.Α.). Καθοδηγητής της Ο.Ε.Α. υπήρξε ο Κώστας Λουλές ενώ κυκλοφορούσε μια φορά το μήνα η τετρασέλιδη εφημερίδα μικρού σχήματος, το Εργατοαγροτικό Σπορ, το οποίο πουλούσε πάνω από 3000 φύλλα τη στιγμή που η Νεολαία (το επίσημο έντυπο της Ο.Κ.Ν.Ε.) πουλούσε με 2000 φύλλα. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο εντάσσεται η πλειοψηφία των ποδοσφαιρικών συλλόγων που ιδρύθηκαν εκείνη την εποχή με χαρακτηριστικούς τίτλους Εργατικός Αστέρας, Αναγέννηση, Αστέρας.
Στη Θεσσαλονίκη ο Εργατικός Αστέρας διέθετε τη νόμιμη έγκριση και αποτελούνταν από 50 μέλη, «άπαντα ανήκοντα εις την εργατικήν τάξιν», ενώ στην ευρύτερη περιοχή της Λάρισας, η Αγροτική Σπίθα οργάνωνε συνεχώς ποδοσφαιρικούς αγώνες με ομάδες των χωριών της περιοχής βρισκόμενη ταυτόχρονα σε συνεχή επικοινωνία με τον Προλετάριο, ποδοσφαιρικό σωματείο που δραστηριοποιούνταν κυρίως στα όρια της πόλης. Το 1933 μάλιστα οργανώθηκε περιφερειακή Σπαρτακιάδα κατά τη διάρκεια της οποίας οι ομάδες που συμμετείχαν κατόρθωσαν να παρελάσουν από τα γραφεία του Προλετάριου μέχρι το γήπεδο Αλκαζάρ, τον τόπο διεξαγωγής των αγώνων. Το 1935 έγινε προσπάθεια επίσης συγκρότησης και εργατικής προέλευσης Ομοσπονδίας Ποδοσφαιρικών Αθλητικών χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.

Η "Νεολαία" σε άρθρο της 24/6/1932. "Η παγκόσμια σπαρακτιάδα του 1933 στη Μόσχα και η συμμετοχή μας σ' αυτήν" και με αρκετά εύγλωττο υπότιτλο, "Η σημασία της αστικής Ολυμπιάδος του Λος Άντζελες". Εκδότης της "Νεολαίας" ήταν ο Μiχάλης Βοζιάδης, ενώ τα φύλλα τυπώνονταν στο τυπογραφείο "Ρυθμός".

Αφηγήσεις

Γράφει ο Δημήτρης Μιχελίδης κομμουνιστής Ηρακλειώτης για τον αθλητικό Σύλλογο "Σπάρτακος", που ιδρύθηκε με βάση το πνεύμα που αναφέρθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920 :
Με τη βοήθεια του Εργατικού Κέντρου, φτιάξαμε και στο Ηράκλειο έναν αθλητικό Σύλλογο και τον ονομάσαμε "ΣΠΑΡΤΑΚΟ" όχι τυχαία βέβαια. Τότε όλα τα βλέπαμε με το όραμα της επανάστασης και για τον ουσιώδη αυτό λόγο, ονομάσαμε "ΣΠΑΡΤΑΚΟ", το σύλλογο μας προς τιμή του μεγάλου επαναστάτη των δούλων στη Ρωμαϊκή εποχή.
Στο ξεκίνημα ήταν ανεπίσημος, όμως γρήγορα με τη νομική φροντίδα του νεαρού κομμουνιστή δικηγόρου Κωστή Μαμαλάκη έγινε επίσημος. Εύκολα βρήκε απήχηση και πολλά εργατάκια μπήκαν στις γραμμές του. Το άσχημο ήταν που δεν είχαμε χρήματα ούτε για τα στοιχειώδη. Ούτε για μπάλα, ούτε για παπούτσια, ούτε όργανα, ούτε τίποτα. Ξυπολιάδες μας ονόμαζαν όταν πηγαίναμε στα χεντέκια (γήπεδα) ή στην αλάνα στις Πατέλες.

Η Αντίδραση

Στο περιοδικό Αθλητικός Κόσμος σε άρθρο της 8/12/1927 ο «ερυθρός κίνδυνος» αναφερόταν ως ο «νέος φοβερότερος εχθρός» καθώς δια της ιδρύσεως της ερυθράς αθλητικής ενώσεως επιδιώκουν να παρασύρουν προς εαυτούς τα τίμια των εργατών παιδιά και με το πρόσχημα της ιδρύσεως αθλητικών και ποδοσφαιρικών εργατικών ομάδων να εμφυσήσουν εις τας αγνάς ψυχάς των νέων μαζί με τα αθλητικά διδάγματα τας ανθρωποκτόνους ουτοπίας του Μαρξ, του Λένιν, του Τρότσκι και Στάλιν δεν είναι αστεία τα κρούσματα ταύτα προχτές εις τα σχολεία και γυμνάσια, χθες εις το πανεπιστήμον, σήμερα εις τον αθλητισμόν παντού αι νοσηραί και ψυχοφθόροι αρχαί του κομμουνισμού».
Λίγες μέρες αργότερα στο ίδιο περιοδικό και σε ανάλογου ύφους άρθρο με τίτλο «Ιδού οι Άνθρωποι της Μόσχας» και αφιέρωση προς την ελληνική βουλή και το υπουργικό συμβούλιο, ο αρθρογράφος προέτρεπε τους υπευθύνους της ελληνικής πολιτείας,
«να συνέλθωμεν από την νάρκην που μας έχει καταλάβη, να τονώσουμεν το εθνικον φρόνημα της νεολαίας, να πολεμήσωμεν το μικρόβιον αυτό που τόσο ύπουλα εισέρχεται εις τον νεαρόν ασθενικόν οργανισμόν της ελληνικής νεολαίας είναι ανάγκη να ληφθώσι δραστικά μέτρα είς όλους τους κλάδους».

Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα
]]> Πολιτική http://www.abisso.gr/index.php?itemid=199 Wed, 28 Nov 2007 19:17:05 +0200 http://www.abisso.gr/index.php?itemid=198

Γη, έτος 20.007
Αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Νετς.
Δεν μπορούσες να τους πεις ανθρώπους με την πραγματική σημασία του όρου και παρότι προέρχονταν από τον άνθρωπο, ήσαν μια νέα ράτσα. Όλα άρχισαν κάπου στα μέσα της έβδομης χιλιετίας όταν ο θρυλικός πια Constantine der Kaska,
«ο Μεσσίας» όπως συνήθως αποκαλούνταν, κατάφερε για πρώτη φορά να πετύχει το ακατόρθωτο. Να «διαβάσει» τον ανθρώπινο νου και να τον μεταφέρει υπό μορφή bits σε αποθηκευτικές μονάδες. Από τότε, σε ένα διάστημα σχετικά μικρό, όλοι όσοι είχαν τη δυνατότητα έκαναν τη μετάβαση ανεβάζοντας τους εαυτούς τους στο Δίκτυο. Δώδεκα δισεκατομμύρια εγκέφαλοι
μεταπήδησαν μέσα σε δύο μόλις αιώνες στο απέραντο «δίχτυ». Άφησαν πίσω τους τη Γη που δεν μπορούσε πια να τους θρέψει, αφού μετά από χιλιετίες
συνεχούς και άλογης απομύζησης είχε καταντήσει ένας έρημος και αφιλόξενος ξερότοπος.
Όσοι έμειναν πίσω, είτε από επιλογή είτε από ανάγκη, χάθηκαν.
Απέμειναν ελάχιστες ομάδες, κάποιοι απομονωμένοι θύλακες σε ημιάγρια κατάσταση
οι οποίοι μετά βίας κατάφερναν να επιζήσουν με τα λιγοστά προϊόντα που τους παρείχε η Γη.
Οι Νετς τους αποκαλούσαν «Σώματα» και, παρότι είχαν κοινές ρίζες με αυτούς, δεν τους
θεωρούσαν τίποτα περισσότερο από δίποδα ζώα.
Δεν είχαν στο κάτω κάτω και πολλές επαφές μαζί τους. Αν τύχαινε κάποιο από αυτά να πλησιάσει
μία από τις εγκαταστάσεις του Δικτύου, αναλάμβαναν οι μηχανές επιτήρησης να προβάλλουν
ένα ολόγραμμα κάποιου φοβερού όντος και τα Σώματα γίνονταν καπνός.

Στις χιλιετίες που ακολούθησαν, περισσότερο από συνήθεια παρά από ανάγκη, οι Νετς διατήρησαν
τις κεντρικές τους εγκαταστάσεις στον πλανήτη Γη παρότι θα μπορούσαν
να τις είχαν μεταφέρει, εύκολα, σε οποιονδήποτε από τους εκατοντάδες που εξερεύνησαν.
Άφθαρτοι πλέον στο πέρασμα του χρόνου, είχαν τη δυνατότητα να μπαινοβγαίνουν
κατά βούληση στα προγράμματα ελέγχου των μηχανών τους και να γίνονται προσωρινά μέρος τους.
Επιπλέον είχαν άμεση πρόσβαση ο ένας στα δεδομένα του άλλου, ένα είδος ανοικτής σύνδεσης,
ώστε να μπορούν να ανταλλάσσουν πληροφορίες και εμπειρίες. Διέθεταν ένα κεντρικό όργανο
το Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου επιλέγονταν τυχαία από το σύνολο, και το οποίο έπαιρνε
τις κεντρικές αποφάσεις. Αυτές οι αποφάσεις δεν ήσαν και πολλές βέβαια, μιας και οι διαφωνίες
σπάνιζαν και κοινή επιδίωξη όλων ήταν η κατάκτηση γνώσεων. Λοιπές διεκδικήσεις σε
ένα καθεστώς απόλυτης ισότητας δε θα ήταν λογικό να υπάρχουν εφόσον όλοι είχαν όλα.

Αν μπορούσε κανείς να διακρίνει ένα πρόβλημα αυτό θα ήταν η έλλειψη κινήτρου
σε ένα άτομο μετά από χιλιετίες ομαλής ύπαρξης αφιερωμένης στη γνώση.
Γι αυτό το Συμβούλιο είχε θεσπίσει την «Προσωρινή Απενεργοποίηση» για όσους επιθυμούσαν
να παραμείνουν για ένα διάστημα ανενεργοί και να επανέλθουν μετά από κάποιους αιώνες
έχοντας μπροστά τους τη συναρπαστική μελέτη των νέων ανακαλύψεων.

Και τότε, ένα πρόβλημα από το πουθενά ήρθε να ταράξει αυτή την γαλήνια και λίγο βαρετή ύπαρξη.
Οι συνεχείς αναφορές προς το Συμβούλιο έδειχναν ότι τους τελευταίους τρεις αιώνες κάτι είχε
αρχίσει να αλλάζει στις κοινότητες των Σωμάτων. Ήταν φανερό ότι οι γείτονές τους είχαν αρχίσει
να κάνουν κάποια βήματα προόδου σε μία βασανιστικά αργή πορεία επιστροφής στον πολιτισμό.
Από τις αγέλες 10-20 ατόμων είχαν αρχίσει να οργανώνονται σε μικρά χωριά και αργότερα σε
υποτυπώδεις πόλεις, είχαν ξαναρχίσει να βελτιώνουν τη ζωή τους χρησιμοποιώντας τις
μίζερες «ανακαλύψεις» τους, εργαλείων και μηχανημάτων που οι πρόγονοί τους είχαν εφεύρει
πριν αναρίθμητα χρόνια. Οι Νετς παρακολουθούσαν αυτή την εξέλιξη στενά μεν, αλλά με καθαρά
ακαδημαϊκό ενδιαφέρον όπως παρακολουθούσαν μυριάδες άλλες φυσικές διαδικασίες στο Γαλαξία.
Ίσως και με κάποια υπεροψία, μιας και ποτέ δεν τους είχε περάσει από το νου ότι αυτοί οι άγριοι
θα μπορούσαν ποτέ να αποτελέσουν τον παραμικρό κίνδυνο για την ύπαρξή τους.
Παρότι έβλεπαν τις αντιδράσεις του σπασμωδικού «ιερού» φόβου να μειώνονται στις επαφές που είχαν
μαζί τους, δε θεώρησαν ότι έπρεπε να πάρουν κάποια μέτρα, πόσο μάλλον να κατασκευάσουν
μηχανές άμυνας για μια ενδεχόμενη σύγκρουση. Θεωρούσαν ότι θα μπορούσαν να διώχνουν
τους ανεπιθύμητους με τα «οπτικά σκιάχτρα» για πάντα.

Όμως, για πρώτη φορά ύστερα από αιώνες επιτυχημένων προβλέψεων, έκαναν λάθος!


Ο Ηak μεταφέρθηκε αστραπιαία στην κεντρική Βάση Δεδομένων έτοιμος να ξεκινήσει
μία νέα βουτιά στο παρελθόν. Είχε μόλις επιστρέψει από 200 χρονάκια ΠΑ και αισθανόταν
γεμάτος ορμή και όρεξη για νέα δεδομένα. Προσπέρασε με χαλαρό ενδιαφέρον τις αναφορές των τελευταίων ετών
για τα Σώματα, αναρωτώμενος μάλιστα τι ενδιαφέρον έβρισκαν οι υπόλοιποι στην μελέτη
αυτών των μέτριων όντων. Ο ίδιος είχε ένα πάθος με την προϊστορία. Μπορούσε να μένει δεκαετίες
«κολλημένος» πάνω στα κεφάλαια που αφορούσαν τις παλιές εποχές, τις υπέροχες ανακαλύψεις
της χρυσής χιλιετίας του 10.000, τις πρώτες εξερευνήσεις των κοντινών γαλαξιών, την
εύρεση υποτυπώδους ζωής στους πλανήτες του Σείριου. Από τον κυριολεκτικά αμέτρητο
όγκο πληροφοριών όμως το αγαπημένο το κεφάλαιο ήταν η αυγή του είδους τους.
Σταχυολογούσε με μανία κάθε δυσεύρετη πληροφορία που αφορούσε την προ «Μεσσία»
εποχή,
την χρονολογούσε και προσπαθούσε να βρει την επόμενη πιο κοντινή στο καταληκτικό
έτος 7.000.
Εκεί το Φράγμα του θρυλικού Α' συμβουλίου, πρόεδρος του οποίου ήταν ο ίδιος ο C. der Kaska,
έθετε ένα απροσπέλαστο εμπόδιο. Αμέτρητες φορές στην ατελείωτη ύπαρξή του ο Hak
είχε ζητήσει από το Συμβούλιο να του επιτρέψει την είσοδο στα άδυτα του Δικτύου.
Μάταια όμως. Η εντολή ήταν κατηγορηματική. Ποτέ και κανείς δεν μπορούσε να διαβεί αυτό το σύνορο.
Παρ όλα αυτά ο Hak όταν έφτανε στα περίχωρα του Φραγμού πάντοτε προσπαθούσε να βρει κάποιο πέρασμα,
κάποιο μονοπάτι που να του επιτρέψει να ξεγελάσει το εμπόδιο. Δεν έλπιζε πια να τα καταφέρει
αλλά προσπαθούσε το ίδιο από συνήθεια.

Εκείνη τη στιγμή βρισκόταν μπροστά από μία από τις σφραγισμένες πύλες του Φράγματος
όταν ένα ακούσιο έκτακτο ανακοινωθέν σχηματίστηκε μέσα στο νου του:
«ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΩΜΑΤΩΝ ΣΤΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΣΤΑΘΜΟ 3»
Προς στιγμή πάγωσε! Αδιανόητο!! Κατά τα φαινόμενα εκείνα τα όντα όχι απλώς δεν
φοβόντουσαν πλέον τα εκφοβιστικά τους κόλπα αλλά είχαν ανακαλύψει και μία από τις 5 αχίλλειες πτέρνες τους.
Τους 5 θεμελιώδεις σταθμούς παραγωγής ενέργειας από την οποία
«τρεφόταν» το Δίκτυο. Και προσπαθούσαν να τον καταστρέψουν!!!!
Την ίδια στιγμή ένιωσε μία μικρή βύθιση, κάτι σαν αυτό που νιώθεις όταν ξεκινάει η ΠΑ, αλλά ακαριαίο.
Αυτό δεν θα μπορούσε να σημαίνει τίποτα καλό για τον Θεμελιώδη Σταθμό 3, σκέφτηκε,
μιας και ποτέ στην ιστορία κανένας ΘΣ δεν είχε παρουσιάσει το παραμικρό πρόβλημα.
Σχεδόν ταυτόχρονα με την βύθιση αντιλήφθηκε όμως ότι συνέβαινε το αδιανόητο, πράγμα
που του απέσπασε αμέσως την προσοχή από όλα τα άλλα. Η πύλη του Φράγματος είχε ανοίξει!!
Προφανώς η στιγμιαία βύθιση ενέργειας την είχε ξεμπλοκάρει.
Δεν δίστασε ούτε στιγμή αλλά διέσχισε την πύλη ακαριαία.
Ένας νέος κόσμος δεδομένων υψωνόταν εμπρός του!

Άρχισε να κατεβαίνει.
6990
6900
6500
6000
Ανακάλυπτε έναν κόσμο στον οποίο κυριαρχούσε ο προβληματισμός για τις ραγδαίες ανακαλύψεις
στον τομέα της βιοτεχνολογίας. Ισχυρές διαφωνίες, θυελλώδεις τσακωμοί...
Κι όμως κάτι δεν πήγαινε καλά, κάτι δεν ταίριαζε.
Δεν μπορούσε όμως να σταθεί σε λεπτομέρειες, ήθελε να προχωρήσει πιο βαθιά. Ίσως αργότερα...
Τελικά κάπου στο 4500 κατάλαβε τι ήταν αυτό που τον ξένιζε. Μα φυσικά!
Δεν υπήρχε παρουσία «ζωντανής» νοημοσύνης. Μα τι βλάκας! Αφού ήταν πολύ πίσω από
την εποχή του Μεσσία. Η μόνη αξιολύπητη παρουσία νοημοσύνης ήταν αυτή των προγραμμάτων
εξομοίωσης νου που οι πρόγονοί του είχαν δημιουργήσει. Αν μπορούσε κανείς να την αποκαλέσει νοημοσύνη...
Κατά τα άλλα οι πρόγονοι ήσαν παρόντες μόνο έμμεσα, μέσω εγγραφών στο Δίκτυο, δηλαδή
μέσω παρουσίασης των σκέψεων τους, μέσω στατικών καταγραφών.
άρχισε να συνηθίζει σ' αυτό τον περίεργο τρόπο επικοινωνίας με πλάσματα που είχαν χαθεί
χωρίς ίχνος εδώ και πολύ καιρό. Ήταν μια μονομερής επικοινωνία, μπορούσε να ακούσει
αυτά που αυτοί είχαν επιλέξει να του πουν αλλά δεν μπορούσαν να τον ακούσουν.
Παρατήρησε επίσης ότι όσο προχωρούσε προς τα πίσω τόσο η ποιότητα των προγραμμάτων μειωνόταν ενώ αυξανόταν η ένταση των διενέξεων.
Συνέχισε προς τα πίσω.
Και ξαφνικά, λίγο πριν την 3η χιλιετία έφτασε στο τέρμα. Έτσι απροειδοποίητα προσέκρουσε
σε έναν λευκό τοίχο. Στο τέλος του δικτύου!!!! Στην αρχή καλύτερα...
Προς στιγμή σάστισε, ήξερε ότι κάποια στιγμή θα έφτανε εκεί, αλλά δεν ήταν προετοιμασμένος για το σοκ!
Αποφάσισε να εμβαθύνει.

Μετά από μία σύντομη έρευνα μπήκε σε ένα αρχείο που του φάνηκε ενδιαφέρον:
"Phorum" ήταν ο τίτλος του και επρόκειτο, μάλλον, για έναν χώρο ανταλλαγής απόψεων.
«Έτρεξε» το σύνολο των αρχείων του σε λιγότερο από ένα νανοσεκόντ και ... ηλεκτρίστηκε!!!
Αν δεν ήταν μία φορά προετοιμασμένος για το τέλος του δικτύου, γι αυτό δεν ήταν χίλιες φορές!
Διάβασε απίστευτα πράγματα. Αντικρουόμενες ειδήσεις και ιστορίες τόσο απόλυτα αντίθετες
που δεν ήταν δυνατόν να εξιστορούν το ίδιο γεγονός και όμως...
Διάβασε θεωρίες ξεκαρδιστικά αφελείς, αλλά και σπινθήρες προς τη σωστή κατεύθυνση.
Εντυπωσιάστηκε από την ικανότητα αυτών των υβριδίων, μιας και είχαν την ικανότητα
να μπαίνουν και να βγαίνουν από το δίκτυο σαν να μη συμβαίνει τίποτα, να διαισθάνονται
την αλήθεια παρά να την εξαγάγουν μέσω της λογικής και της γνώσης.
Διάβασε επίσης αμέτρητες ιστορίες ανούσιες, χωρίς αρχή και τέλος, που έμοιαζαν να μην έχουν
έναν προκαθορισμένο στόχο αλλά γίνονταν για την ευχαρίστηση της επικοινωνίας.
Αισθάνθηκε αμηχανία μπρος στις φοβερές διαμάχες που ξεσπούσαν χωρίς προφανές αίτιο
και έσβηναν επίσης ανεξήγητα χωρίς να αφήνουν πίσω τους σημάδια.
Διάβασε τις σκέψεις αυτών των πρωτόγονων προγόνων σε προτάσεις που δεν είχαν σκοπό την επικοινωνία,
άμεσα τουλάχιστον, αλλά μάλλον την καταγραφή των συναισθημάτων τους.
Απόρησε κυρίως για το γεγονός ότι τσακώνονταν τόσο συχνά ενώ ήσαν τόσο ίδιοι.
Βρίσκονταν σε μία συνεχή διαμάχη λέγοντας, με διαφορετικό τρόπο, όλοι τα ίδια πράγματα.
Όμως είδε και άλλα πράγματα και ο απίστευτα εξελιγμένος νους του άρχισε γρήγορα να καταλαβαίνει,
μεταξύ των άλλων, γιατί αυτή η εμμονή του Α' Συμβουλίου στην απαγόρευση εισόδου σε αυτά τα χρόνια του Δικτύου.
Άρχισε να διακρίνει στα γραφόμενα αυτών των ανθρώπων κάτι που η ράτσα του είχε από καιρό απολέσει
Ένα συναίσθημα τόσο δυνατό που μπρος του όλα τα συναισθήματα που πήγαζαν από την απόκτηση
γνώσεων έμοιαζαν ασήμαντα. Μία εκρηκτική μείξη απελπισίας, λαχτάρας, φόβου και ελπίδας
τόσο ισχυρής που ο απαίδευτος σε τέτοιες ποσότητες νους του αδυνατούσε να διαχειριστεί.
Μία μικρή δόση του, ως εξωτερικού παρατηρητή, αρκούσε για φέρει τον πανίσχυρο νου του στα
πρόθυρα βραχυκυκλώματος. Και αυτά τα πλάσματα ζούσαν την βραχεία ζωή τους γεμάτοι από αυτό!!!
Κάτι σαν μία πανίσχυρη, ακαριαία εκκένωση.
Πώς να μη δώσει δίκιο στο Α' Συμβούλιο;
Πόσοι από αυτούς που δεν ήξεραν, όλοι πλην ελάχιστων δηλαδή, μαθαίνοντας θα θεωρούσαν
ότι κέρδισαν από αυτή τη μετάβαση;
Ίσως να μπορούσαν να γυρίσουν πίσω, ίσως όχι
Το κενό από εκείνη την αρχή της τρίτης χιλιετίας έως την εποχή του «περάσματος» να
παρά ήταν δυσαναπλήρωτο. Ίσως όλα είχαν χαθεί εκεί ενδιάμεσα και έτσι να εφαρμόστηκε η μόνη λύση
Χαμένος στις σκέψεις του, αιφνιδιάστηκε από την είσοδο μιας δεύτερης κοινοποίησης:
«ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΣΤΑΘΜΟΣ 3 ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ
ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΩΜΑΤΩΝ ΣΤΟΥΣ Θ.Σ. 2 ΚΑΙ 5»
Το μήνυμα τον επανέφερε βίαια στην πραγματικότητα.

Ο Hak για πρώτη φορά στην ατελείωτη ύπαρξή του γευόταν ένα τόσο οικείο συναίσθημα των προγόνων του:
το Φόβο.

Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα
]]> Γενικά http://www.abisso.gr/index.php?itemid=198 Wed, 28 Nov 2007 19:11:52 +0200 http://www.abisso.gr/index.php?itemid=197

Speculoos
H Αθήνα ολοκληρώνεται πια ως τερατούργημα, ως πόλη τέρας με ανθρώπους πιθήκους, κακομοίρηδες και τυφλούς. Τους μόνους κατοίκους στον πλανήτη που δεν τους νοιάζει να έχουν πράσινο γιατί προφανώς δεν ξέρουν τούτο το χρώμα.
Προικισμένη με χιλιόμετρα θάλασσας και ένα φυσικό λεκανοπέδιο, αποδεικνύει ότι δεν είναι η φύση που κάνει την πόλη αλλά τα ζώα που μένουν εκεί. Με πρόσβαση στο κύμα επί πληρωμή, με παραλίες βρώμικες και νερά για μπάνιο επιεικώς άθλια, με μια Πεντέλη που έχει χρόνια τώρα ασπρίσει και δεν είναι από τα μάρμαρά της, τον Υμηττό να αναδασώνεται στα χαρτιά και να χτίζεται με περίσσια αυθάδεια. Και τώρα την Πάρνηθα, τα Δερβενοχώρια, το Καραούλι (εκεί που πέρναγα τους παιδικούς μου χειμώνες) να γίνονται στάχτη.Το τραγικό της όλης υπόθεσης είναι ότι το μέλλον είναι από τώρα προαποφασισμένο. Η Πάρνηθα θα γίνει βίλλες και η Αττική θα γίνει ένα τηγάνι που θα πνίγεται με το πρώτο νερό. Με πολίτες βόδια που θα υπερψηφίσουν την πολιτική της οικοπεδοποίησης μη τιμωρώντας τους υπευθύνους, αφού στην τελική "εγώ φέτος πήρα κλιματιστικό, είμαι καλυμμένος".

Φυσικά και κανείς δε θα τιμωρηθεί για αυτή την αλαζονική καταστροφή. Όχι επειδή οι αρχές πιάστηκαν στον ύπνο, όχι επειδή τα αντανακλαστικά της κυβέρνησης ήταν πιο αργά και από ριπλέυ γιαγιάς με πατερίτσες αλλά για αυτά που θα έρθουν. Κι αν μπορούμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλο της φυσικής καταστροφής λόγω καιρού, της θεομηνίας και της δύσβατης πρόσβασης, αποστρέφοντας το βλέμμα από την ελλιπή προετοιμασία, κι αν υπάρχουν κάποιοι γραφικοί που λένε ότι όλα είναι ένα σχέδιο της ΜΙΤ, της Mosad και των Μασόνων, δεν υπάρχει καμιά απολύτως δικαιολογία για το καθεστώς ατιμωρησίας που παραμένουν οι μπακαλόγατοι και τα τσιράκια τους. Γιατί το θέμα είναι πρώτα και πάνω απ'όλα πολιτικό. Και απλά η αποστροφή του βλέμματος και το "χαλάλι μωρέ" δεν αρκούν πλέον.

Και όπως καταλήγει ο Στάθης σήμερα στην "Ε"
"η Αθήνα θα πεθάνει μέσα στην άπνοια, την τρέλα και το δηλητήριο,
και η Αθήνα πεθαίνοντας θα σκοτώνει όλη τη χώρα... "

Seth
Πρόκειται περί εθνικής τραγωδίας, την έκταση της οποίας δεν δείχνουν να συνειδητοποιούν οι περισσότεροι. Η Πάρνηθα ήταν το τελευταίο βουνό της Αττικής που είχε γλιτώσει απ' τις φλόγες των καταπατητών και των πλουτοκρατών (πρόκειται για ομάδες διαφορετικών κοινωνικών τάξεων). Κάηκαν τα 25 απ' τα 45 χιλιάδες στρ. του δρυμού. Ενημερωτικά, περίπου 30 χιλ στρέμματα διεκδικούν ή κατέχουν διάφοροι φορείς και ιδιώτες, στους οποίους απαγορευόταν οποιαδήποτε εκμετάλλευση, για λόγους προστασίας του δάσους...

Η Πεντέλη έχει ήδη καταστεί κρανίου τόπος και η Πάρνηθα, που δεν είχε καεί ποτέ στην νεώτερη ιστορία της χώρας, φρόντισαν να την μιμηθεί μέσα σε μια νύχτα. Αν υπήρχε στοιχειώδες ήθος, θα έπρεπε οι σημαίες των δήμων του λεκανοπεδίου να κυματίζουν μεσίστιες. Ένα πανάρχαιο δάσος καταστράφηκε και οι υπεύθυνοι δεν θα τιμωρηθούν ποτέ απ' τον Νόμο.

Με εντυπωσίασε το πόσοι πολλοί αθηναίοι, αναπνέοντας την στάχτη απ' το καιγόμενο βουνό το πρωί της Παρασκευής, χαμογελούσαν χαρωποί που πέρασε ο καύσωνας!!! Οι άνθρωποι είναι ΗΛΙΘΙΟΙ!!! Επειδή δεν είχαν ανέβει ποτέ στην Πάρνηθα, δεν συνειδητοποιούν τις επιπτώσεις που έχει ο θάνατός της ακόμη και σ' αυτούς, πόσο μάλλον στα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Με την προϋπόθεση ότι θα γίνει επιμελής αναδάσωση και με τις ιδανικότερες συνθήκες, θα χρειαστεί ένας αιώνας για να φτάσει το βουνό σε κατάσταση παρόμοια (και ποτέ ξανά ίδια) με την προηγούμενη. Αλλά, δυστυχώς, δεν πρόκειται να υπάρξουν συνθήκες που να πλησιάζουν καν τις ιδανικές. Αιτήσεις για ξενοδοχεία και πάρκινγκ ήδη εκκρεμούν. Καλυβάκια, σπιτάκια και βίλες θ' αρχίσουν να ξεφυτρώνουν σιγά-σιγά στους πρόποδες και ν' ανηφορίζουν σταδιακά στις πλαγιές, όπου η αναδάσωση θα είναι ανέφικτη πια με τους βράχους απογυμνωμένους απ' το χώμα που συγκρατούσαν τα δέντρα.

Με το που πέρασε ο μεγάλος καύσωνας, που είχε στεγνώσει τα πάντα, με το που άρχισαν οι πρώτες πνοές ανέμου, μέσα σε ένα 24ωρο, ξέσπασαν 150 πυρκαγιές σε συγκεκριμένα σημεία σε ολόκληρη την Ελλάδα. Όταν ακριβώς οι συνθήκες ήταν ιδανικές για την μεγαλύτερη δυνατή καταστροφή. Και υπάρχουν αφελείς που πιστεύουν ότι φταίνε οι σπινθήρες απ' τις κολώνες της ΔΕΗ, απ' τα τρένα του ΟΣΕ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...

Οι "Φίλοι του βουνού", εθελοντές δασοπυροσβέστες, είχαν εντολές να παραμείνουν γύρω απ' το Μον Παρνές, για να βοηθήσουν στην σωτηρία του, έτσι και το πλησίαζε η φωτιά (θα έπρεπε να μετονομαστούν πάραυτα σε "φίλοι του καζίνο"). Ο αρχηγός της πυροσβεστικής απέσυρε δυνάμεις απ' το βουνό για να τις στείλει κάτι χιλιόμετρα παραπέρα που καιγόταν τρία σπίτια... Το καζίνο και τα σπίτια και ξαναχτίζονται και δεν προσφέρουν και τίποτα στο σύνολο, όπως κάνει το δάσος στο οποίο η καταστροφή είναι μη αναστρέψιμη.

Είναι να κλαις από οργή για τις προτεραιότητές τους...


Η δημόσια συζήτηση
Το προφίλ του συγγραφέα Seth
Το προφίλ του συγγραφέα Speculoos]]> Γενικά http://www.abisso.gr/index.php?itemid=197 Wed, 28 Nov 2007 19:07:34 +0200